ZWIĄZEK ZAWODOWY PRACOWNIKÓW ZAKŁADÓW PRZERÓBKI MECHANICZNEJ WĘGLA W POLSCE "PRZERÓBKA"
RAZEM - SILNIEJSI!
AKTUALNOŚCI O NAS EMERYTURY FORUM POKRZYWDZONYCH LINKI REJESTRACJA POCZTA - LOGOWANIE KONTAKT
KRAJ
KOMPANIA WĘGLOWA
KATOWICKI HOLDING WĘGLOWY
JASTRZĘBSKA SPÓŁKA WĘGLOWA
POŁUDNIOWY KONCERN WĘGLOWY
LW BOGDANKA
ODSALANIE WÓD DOŁOWYCH
AKTUALNOŚCI
 

wnp.pl Górnictwo

Informacje z serwisu Górnictwo - Gaz publikowane w portalu wnp.pl

1 - Polski Koks z nowym produktem z rodziny Varmo Home
2 - ABW przeszukała siedzibę Kompanii Węglowej
3 - Jerzy Markowski: w naszych kopalniach nie ma szans na zyski
4 - Wyłudził 300 tys. zł z KW i nie musi ich zwracać
5 - Tomczykiewicz: bez programu naprawczego KW może upaść
6 - Mostostal Zabrze GPBP wyremontuje zabytkowe wieże kopalni
7 - Będzie skarga kasacyjna na uchylenie uchwały o zakazie palenia węglem w Krakowie
8 - Tauron zainwestuje w kopalnie, żeby taniej wydobywać
9 - Związkowcy z JSW: nie tylko niskie ceny węgla przyczyną kłopotów spółki
10 - Ziętek, Sierpień 80: samo połączenie nie jest receptą na problemy górnictwa
1 - Polski Koks z nowym produktem z rodziny Varmo Home

Polski Koks z grupy kapitałowej JSW poszerzył ofertę produktową Zakładu Produkcji Kompozytowych Paliw Stałych o pelet węglowy Varmo 20 mm.

2014/08/26 12:20:57

2 - ABW przeszukała siedzibę Kompanii Węglowej

Funkcjonariusze ABW przeszukali we wtorek siedzibę Kompanii Węglowej oraz biura jednej z należących do tej spółki kopalń - podał rzecznik ABW Maciej Karczyński. Polecenie wydała katowicka prokuratura, prowadząca śledztwo ws. nieprawidłowości w kopalni Brzeszcze.

2014/08/26 10:45:22

3 - Jerzy Markowski: w naszych kopalniach nie ma szans na zyski

Jeżeli chcemy poważnie myśleć o posiadaniu polskiego górnictwa, to nie sposób nie rozmawiać po inżyniersku o stanie kopalń - mówi dla portalu wnp.pl Jerzy Markowski, były wiceminister gospodarki.

2014/08/26 09:29:52

4 - Wyłudził 300 tys. zł z KW i nie musi ich zwracać

Marian H., który kieruje w kopalni Rydułtowy-Anna komisją zakładową związku zawodowego Kadra, wyłudził z Kompanii Węglowej ponad 300 tys. zł. I nikt mu ich nie odbierze, informuje "Gazeta Wyborcza".

2014/08/26 06:01:25

5 - Tomczykiewicz: bez programu naprawczego KW może upaść

Program naprawczy Kompanii Węglowej musi zostać kiedyś rozpoczęty i musi być zrealizowany, ponieważ przewlekanie decyzji spowoduje, że ta spółka upadnie - mówi wnp.pl Tomasz Tomczykiewicz, wiceminister gospodarki.

2014/08/26 05:38:22

6 - Mostostal Zabrze GPBP wyremontuje zabytkowe wieże kopalni

Umowę na remont zabytkowych wież wyciągowych w b. kopalni Polska podpisano w poniedziałek w Urzędzie Miejskim w Świętochłowicach. Wykonawcą będzie Mostostal Zabrze - Gliwickie Przedsiębiorstwo Budownictwa Przemysłowego. Koszt przedsięwzięcia to ponad 7,3 mln zł.

2014/08/25 17:34:47

7 - Będzie skarga kasacyjna na uchylenie uchwały o zakazie palenia węglem w Krakowie

Zarząd woj. małopolskiego wniesie do NSA skargę kasacyjną na piątkowe orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który stwierdził nieważność uchwały zakazującej używania paliw stałych, w tym węgla, do ogrzewania mieszkań i domów w Krakowie.

2014/08/25 15:36:08

8 - Tauron zainwestuje w kopalnie, żeby taniej wydobywać

Planowane przez Tauron Wydobycie inwestycje w sektorze wydobywczym - budowa szybu Grzegorz w Zakładzie Górniczym Sobieski w Jaworznie oraz pogłębienie kopalni Janina w Libiążu - zapewnią wzrost wydobycia i jego niższe koszty.

2014/08/25 15:27:20

9 - Związkowcy z JSW: nie tylko niskie ceny węgla przyczyną kłopotów spółki

Związkowcy wskazują, że przyczyną kłopotów spółki jest też sukcesywne zmniejszanie zdolności produkcyjnej w wydobyciu węgla koksowego typu hard oraz niewykonywanie robót udostępniających złoża w JSW.

2014/08/25 12:31:08

10 - Ziętek, Sierpień 80: samo połączenie nie jest receptą na problemy górnictwa

Absurdalnym pomysłem jest sprzedawanie kopalni Pokój Węglokoksowi - mówi dla portalu wnp.pl Bogusław Ziętek, przewodniczący Sierpnia 80.

2014/08/25 11:33:03


POKOJOWO, Z NADZIEJĄ I BOJOWO

GÓRNICZY ODDECH NA PREMIER RZĄDU - EWY KOPACZ

Było głośno, ale spokojnie. Górnicy w Warszawie, przed Sejmem czekali na to, co o ratowaniu ich branży powie nowa premier. Ewa Kopacz zapewniła, że górnictwo będzie chronione przed nieuczciwą konkurencją, stanie się opłacalne i nowoczesne. Związkowcy powątpiewają, czy to się uda. Jeśli reformy nie zostaną wdrożone w ciągu najbliższych sześciu tygodni, wrócą do stolicy. A wtedy tak spokojnie nie będzie.

Zobacz film, na którym usłysz górnicze słowa:

Manifa-2014-10-01

SPOTKANIE  PREMIERA ZE ZWIĄZKAMI

W dniu 25 czerwca br., odbyło się w Kancelarii Rady Ministrów, już piąte z kolei spotkanie poświęcone działaniom naprawczym funkcjonowania polskiego górnictwa węgla kamiennego. W spotkaniu uczestniczyli przedstawiciele wszystkich górniczych central zawodowych. ZZ „PRZERÓBKA” reprezentował, Sławomir Łukasiewicz – przewodniczący zarządu krajowego, który na samym wstępie spotkania, podpowiedział premierowi, ażeby nie tyle koncentrować się na restrukturyzacji, lecz na działaniach naprawczych górnictwa.

Spotkanie premiera ze związkowcami
/Paweł Supernak /PAP


Czytaj więcej na http://www.rmf24.pl/fakty/polska/news-gornicy-po-rozmowach-z-premierem-kolejne-spotkanie-moze-byc-,nId,1448463#utm_source=paste&utm_medium=paste&utm_campaign=firefox

Źródło: http://www.rmf24.pl /Paweł Supernak/PAP

Premier podchwycił ten kierunek myślenia i w dalszej części spotkania mówił już o działaniach naprawczych. Premier odniósł się również do afery podsłuchowej, której tropy prowadzą w 100% do węgla, a konkretnie Marka F., współwłaściciela Składów Węgla, zatrzymanego przez ABW. Jego zdaniem wskazania strony związkowej na patologie w handlu węglem, były bardziej trafne niż myślał.

Strona związkowa na wstępnie oświadczyła, że są to już 5 rozmowy i czas najwyższy na konkrety. Najważniejszym z nich jest przywrócenie i zapewnienie spółką węglowym płynności oraz bezpieczeństwa finansowego. Obie strony doszły do przekonania, że trzeba większego rządowego zaangażowania się dla pilnego stworzenia takiego scenariusza, który pozwoli znacząco zwiększyć wiarygodność sektora węglowego przed instytucjami bankowymi.

Podczas spotkania strona związkowa zawnioskowała, aby rząd podjął pilne działania na rzecz przywrócenia właściwych proporcji w produkcji energii w Polsce przy wykorzystaniu krajowych nośników. Rząd zadeklarował, że przedstawi również i takie rozwiązania, które pozwolą przywrócić tą równowagę w formie nowego podejścia do zarządzania górnictwem i energetyką w zmienionych warunkach ekonomiczno - społecznych.

Kolejne spotkanie premiera z przedstawicielami związków, odbędzie się pod koniec lipca.


PREMIER RP – DONALD TUSK, POTWIERDZIŁ SWĄ DETERMINACJĘ W DĄŻENIU DO POPRAWY SYTUACJI W GÓRNICTWIE

 

W dniu 5 czerwca br. w Śląskim Urzędzie Wojewódzkim, odbyło się kolejne spotkanie liderów górniczych central związkowych z Premierem RP. Gospodarzem spotkania był Wojewoda Śląski – Piotr Litwa, który po przywitaniu i przedstawieniu wszystkich obecnych, oddał głos Premierowi RP – Donaldowi Tuskowi.

Premier poinformował o zakończeniu prac międzyresortowego zespołu ds. funkcjonowania górnictwa węgla kamiennego w Polsce oraz o poselskim projekcie ustawy o prolongacie spłaty zobowiązań wobec ZUS Kompanii Węglowej S.A., który już jest w sejmie, a także o przygotowywanym pakiecie działań ograniczających import węgla do Polski.

Szczegóły z raportu końcowego międzyresortowego zespołu wraz z zawartymi w nim rekomendacjami zmierzającymi do poprawy funkcjonowania górnictwa węgla kamiennego  przedstawił wiceminister gospodarki – Jerzy Pietrewicz. Z liczącego 20 stron raportu, który na 12 stronach zawiera obecną diagnozę zagrożeń dla górnictwa, a na kolejnych rekomendacje dalszych działań dla poprawy jego funkcjonowania, omówione zostały trzy rekomendację dotyczące; wzrostu popytu na polskim węgiel, prac rozwojowych oraz zmian organizacyjnych.

Zasadnicza dyskusja koncentrowała się głównie na pierwszej i trzeciej rekomendacji. W jej trakcie strona związkowa wskazywała na konieczność szybkiego uporządkowania wewnętrznego rynku węgla oraz ekspansji importu w celu odbudowania i wzmocnienia krajowej sieci sprzedaży w formie utworzenia Państwowych Składów Węgla. 

Z kolei w trzeciej rekomendacji związkowcy negatywnie ocenili alternatywne działanie dotyczące likwidacji kopalń trwale nierentownych. Argumentując na przykładzie kopalń Bolesław – Śmiały i Halemby – Wirek, że takich kopalń nie ma, gdyż obie wymienione kopalnie swego czasu były uznawane za nierentowne, a dziś należą do kopalń jednych z lepszych w Kompanii Węglowej. W ostateczności uzgodniono, że rekomendowane będą działania naprawcze, a nie likwidacyjne. 

Kolejne spotkanie zaplanowano na 16 i 23 czerwca. W dniu 9 czerwca górniczy sztab protestacyjno – strajkowy zadecyduje o swych dalszych działaniach w tym o ewentualnym przesunięciu terminu zaplanowanej manifestacji w Warszawie na 16 czerwca br.

Warto podkreślić, że to właśnie głos przewodniczącego ZZ „PRZERÓBKA” w dużej mierze przyczynił się do odejścia w zapisach końcowego raportu z rekomendowania alternatywnego działania w postaci likwidacji kopalń.

 

Plik dźwiękowy potwierdzający ten fakt - tutaj...

 

Poniżej zaś fragment z wypowiedzi samego Premiera na ten temat zaraz po zakończonym spotkaniu, która została uznana za najważniejszą deklaracją:

 

- Ustaliliśmy, że zespół będzie pracował dalej tak, aby w kwestii zmian organizacyjnych w KW uniknąć scenariuszy drastycznych. Naszą intencją i wspólną rekomendacją jest praca nad takimi programami naprawczymi, które pozwolą uniknąć wariantów likwidacyjnych.

 

Zadaniem zespołu, a przede wszystkim zarządu Kompanii Węglowej, jest szukanie takich sposobów działania, które będą możliwie mało dotkliwe dla rynku pracy i skupią się na tym, jak naprawić sytuację w poszczególnych kopalniach, a nie iść najkrótszą drogą, jaką byłaby likwidacja dzisiaj nierentownych kopalń.

 

 

 

 

Wyjaśniliśmy sobie także rzecz istotną z punktu widzenia rządu i budżetu państwa. Wbrew pozorom nie leży w interesie państwa prosta i szybka ścieżka likwidacyjna, ponieważ tego typu decyzje są bardzo kosztowne, nie tylko społecznie ale też dla budżetu państwa - powiedział Donald Tusk.

 




SPOTKANIE Z PREMIEREM U PREMIERA

 

 

Po kolejnych rozmowach  z Premierem RP w Warszawie, to możemy powiedzieć z całą pewnością, że Tusk ma świadomość ogromnego problemu górnictwa, które przy braku konkretnych działań ratunkowych może paść na kolana i ogłoszona zostanie upadłość. W przypadku Kompanii Węglowej S.A. jest to możliwe nawet wciągu kilku dni.


Donald Tusk - sceptycznie oznajmił, że nie widzi prawnych możliwości zablokowania importu węgla i energii elektrycznej do Polski. Potrzymał jednak składane wcześniej obietnice i dlatego strona związkowa zażądała, aby od słów mówionych, przejść wreszcie do słów zapisanych, co po części w 1/3 zostało zrealizowane w postaci trzy zdaniowego "Komunikatu", który zamieszczamy poniżej.

 

 

W informacjach medialnych ze spotkania tego się nie pisze, lecz Donald mówił, jakby nakręcony przez pseudo ekspertów od górnictwa, że trzeba ciągle restrukturyzować górnictwo, ograniczać koszty, zwiększać wydajność itp. Wskazując, że głównie restrukturyzacja zatrudnienia ma dotyczyć administracji. Oświadczył, że nie będzie mówił o konieczności zamykania kopalń i zwalniania ludzi, bo to jest działka poszczególnych zarządów spółek węglowych. Taka wypowiedź daje wiele do myślenia, choć dalej mówi:

- Mamy wspólną intencję, by polski węgiel był jedną z podstaw bezpieczeństwa energetycznego. Wydajność jest bardzo ważna, ale oprócz zysków ważne są aspekty społeczne. Celem jest mocna energetyka oparta na polskim węglu

 

Związkowcy zaś mówili o wszystkim, co ważne, o konieczności ograniczenia importu węgla i energii elektrycznej do Polski, promocji naszego węgla itd.

Nie wiedzieli jednak o fakcie, że zarząd KW w dniu 9 maja br., czyli zaraz po wyjeździe z Katowic Tuska ogłosił przetarg na ubezpieczenie się członków zarządu i rady nadzorczej od odpowiedzialność prawnej w tym od - rażącego niedbalstwa.

Tak - rażącego niedbalstwa. Ponadto ubezpieczenie ma obejmować także roszczenia z tytułu naruszenia praw pracowniczych, czyli nowy zarząd i rada nadzorcza KW zakład, że będzie działać rażąco niedbale i naruszać prawa pracownicze.

Przewodniczący ZZ „PRZERÓBKA” – Sławomir Łukasiewicz, o tym kuriozalnym fakcie poinformował Premiera, wskazując na konkretny plik, który pozyskał ze strony internetowej KW, do którego każdy ma dostęp w zakładce „Dostawcy” -> „Przetargi, zamówienia”. Bezpośrednich link do pliku SIZW zamieszczamy poniże:

 
http://www.kwsa.pl/request/przetargi_dokument/?lp=99137

dodatkowo również link zamieszczamy - tutaj...


- Premierowi powiedziałem wprost (siedząc zresztą wprost przed nim), że tego typu ubezpieczenia świadczą o tym, że nowy zarząd Kompanii idzie na konfrontacje z pracownikami i ze związkami, i co gorsza zamierza się nawet ubezpieczyć od takich działań na koszt spółki, a nie z własnych prywatnych pieniędzy.

 

Premier sprawiał wrażenie jakby był tą informacją zaskoczony, choć w swych kolejnych wypowiedziach zupełnie się do niej nie odniósł.   

 
 
 
 

MANIFESTACJA – 29 KWIETNIA 2014 R.

 

 

 

Dla całego świata, praca w górnictwie jest jedną z wielu, natomiast dla Nas jest ona wszystkim. Pracownicy górnictwa, tak jak i kiedyś, również i dziś muszą kolejny raz bronić polskiego górnictwa, bronić swych miejsc pracy, bronić bezpieczeństwa energetycznego naszego kraju.

 

 

Na różnych stronach internetowych jest wiele profesjonalnych relacji z manifestacji zorganizowanej w dniu 29 kwietnia 2014 r. w Katowicach przez wszystkie działające w górnictwie centrale związkowe.

 

Związkowcy podkreślają, że przyczyną protestu jest brak reakcji rządu na katastrofalną sytuację sektora górnictwa węgla kamiennego w Polsce. Strona społeczna domaga się od rządu rozpoczęcia konstruktywnych rozmów na temat bieżącego planu ratunkowego dla górnictwa węgla kamiennego i nowej strategii dla branży, która pozwoliłaby jej wyjść z głębokiego kryzysu.

 

W Petycji złożonej na ręce Wojewody Śląskiego – Piotra Litwy, związkowcy pytają:

 

"Czy bezpieczeństwo energetyczne kraju oparte będzie na naszym narodowym skarbie - węglu, czy na nośnikach energii pochodzących z importu? Bez zdecydowanych działań i ochrony resortu dojdzie do niewyobrażalnego dramatu ludzkiego na Śląsku i likwidacji setek tysięcy miejsc pracy".

 

 

Pełna treść Petycji tutaj – kliknij i zobacz....

 

Związkowcy zapowiedzieli, że jeśli ta demonstracja w Katowicach nie przyniesie skutku to następną przeprowadzą 19 maja w Warszawie.

 

 

Warto dziś przypomnieć sobie film „Perła w koronie”,  przedstawiający zwycięską walkę strajkujących polskich górników z niemieckim właścicielem kopalni.

 

 

W filmie tym, którego akcja dzieje się w połowie  lat  trzydziestych XX wieku na Śląsku. Jaś (Olgierd Łukaszewicz) pracuje w kopalni, ma żonę i dwóch małych synów.

 

 

Dyrekcja zamierza zamknąć nierentowną kopalnię. Wybucha strajk. Na jego czele staną  - Hubert Siersza (Franciszek Pieczka). Górnicy wysyłają prośbę delegację o pomoc do rządu polskiego, która została odrzucona. Padają wówczas święte słowa:

 

 

- Jak się rząd z nami nie zgadza, to znaczy, że jest głupszy od nas.

 

 

Dyrekcja nie ustępuje. Górnicy ogłaszają strajk głodowy. Policja brutalnie rozpędza demonstrację. Zdeterminowani górnicy posyłają ostatnie żądanie: zalejcie kopalnię wraz z nami, my nie wyjedziemy . . .

 

 

Żądanie to zostało zgłoszone na wniosek Franka Bula (Bernarda Krawczyka), który powiedział:

 

 

„Niech do nich dojdzie, że miejsce w kierym człowiek robi jest miejscem świętym. I wolno mu je odebrać, ale nie wolno tego co święte niszczyć. To jest największe barbarzyństwo jakie znom.

 

 Górnicy wygrali! Dyrekcja wyraża zgodę na podpisanie ugody. Skrajnie wymęczeni górnicy wyjeżdżają na powierzchnię, śpiewając napisaną przez siebie na dole pieśń: „U tych panów z wielkich stanów”.

 

 

Jej słowa są wciąż aktualne i dlatego warto je przypomnieć:

 

 

 

 

U tych panów z wielkich stanów
pieniędzy jest dość,
a na biydnym tym górniku,
robotniku, suchotniku,
jyny skóra, kość.

 

 

Kieby tak rozkurzyć panów
w proch na cały świat,
ludzi głodem już nie morzyć,
a piniądzków im przysporzyć
i być im za brat.

 

 

Już nadchodzi ta godzina,
stońmy wszyscy wroz,
bo jak w kupa się złączymy,
prędzej przeca wywalczymy
dlo nos lepszy los.

 

Jesteśmy całkowicie przekonani, że pracownicy górnictwa, tak jak i wtedy zwyciężą, bo się w „kupa złączyli” i wywalczą dla wszystkich lepszy los.

 

SPOTKANIE BYŁO - MANIFESTACJE BĘDĄ

 

W dniu 25 kwietnia br. w trybie awaryjnym zostało z dnia na dzień zwołane za pośrednictwem I Wicewojewody woj. Śląskiego – Andrzeja Pilota, spotkanie górniczych związków zawodowych z przedstawicielami rządu. Ministerstwo Gospodarki reprezentowali na nim wiceministrowie Tomasz Tomczykiewicz i Jerzy Pietrewicz oraz dyrektor Departamentu Górnictwa w MG prof. Maciej Kaliski.

 

 

W trakcie spotkania strona związkowa przedstawiła konkretną diagnozę obecnej sytuacji w górnictwie oraz konieczne rozwiązania i zaproponowała pola w jakim kierunku powinny iść działania naprawcze z podziałem na część awaryjną i strategiczną, zadając przy tym szereg trudnych pytań, na które nie otrzymała jasnych odpowiedzi ze strony rządowej.

 
Pewnym pocieszeniem jest fakt, że strona rządowa zadeklarowała w trakcie spotkania wolę szukania nowego konsensu w górnictwie w zakresie awaryjnym i strategicznym.
 

W obu przypadkach stroną udało się wstępnie ustalić terminy kolejnych spotkań na dzień 6 i 20 maja br. Pierwsze nich ma dotyczyć spraw awaryjnych w tym przede wszystkim uzdrowienia sprzedaży polskiego węgla i ochrony rodzimego rynku przed węglem z importu, a drugi ma dotyczyć spraw strategicznych obejmujących rozpoczęcie prac nad nową strategią funkcjonowania górnictwa oraz ustawą regulującą funkcjonowanie branży na kolejne lata po roku 2015.
 

Ważnym zapewnieniem dla strony społecznej była informacja, że wypłaty wynagrodzeń będą w Kompanii Węglowej S.A.  realizowane w terminie, a także to, że w spółce tej nie będzie  miesięcznego przestoju.

Delegacja rządowa zaproponowała także związkowcom spotkanie w czerwcu z nowym zarządem Kompanii Węglowej, który ma zostać powołany w przyszłym tygodniu.
 

W trakcie spotkania można było odnieść wrażenie, że przedstawiciele strony rządowej zachowywali się niczym strażacy gaszący rozprzestrzeniający się pożar. Pierwszy z nich wiceminister resoru gospodarki – Jerzy Witold Pietrewicz, przybył do pożaru bez wody, a drugi – Tomasz Tomczykiewicz, zamiast wody miał benzynę.
 

Dlatego, Sławomir Łukasiewicz – przewodniczący ZZ „PRZERÓBKA”, na zakończenie spotkania powiedział  otwartym teksem wiceministrowi – Tomczykiewiczowi, że jest on najsłabszym ogniwem w ministerstwie gospodarki, ale ma niepowtarzalną szansę zmienić tę opinię, lecz musi się wziąć do roboty i uzdrowić sprzedaż węgla, bo jak ona będzie to i pieniądze będą.
 

Na końcu spotkania strona związkowa oświadczyła, że w dalszym ciągu podtrzymuje zamiar zorganizowania we wtorek 29 kwietnia w Katowicach manifestacji, a także nie wycofuje się z manifestacji zaplanowanej w dniu 19 maja w Warszawie.


W OBRONIE GÓRNICTWA
   

Górnicze centrale zdecydowały w Katowicach, że w dniu 29 kwietnia br. zorganizują manifestację w Katowicach w obronie polskiego górnictwa, która ma być sprzeciwem wobec dramatycznie pogarszającej się sytuacji w górnictwie węgla kamiennego.

 

Rządzący pod przykrywką pięknych haseł o rehabilitacji węgla z dnia na dzień doprowadzają  do zapaści sprzedaży polskiego węgla na rzecz wzrostu importu zagranicznego, czego przykładem jest sprowadzenie w ostatnich dniach 113 tys. ton węgla energetycznego z Chile.

 

Poszczególne zaś zarządy spółek węglowych szukają kolejnych oszczędności w kieszeniach pracowników ogłaszają nawet ekonomiczne przestoje. Manifestacja ma rozpocząć się o godz. 10.00 przed Śląskiem Urzędem Wojewódzkim w Katowicach, a następnie przeniesie się pod siedzibę Kompanii Węglowej S.A. i Katowickiego Holdingu Węglowego S.A.

 

Również działające w górnictwie związki zawodowe zapowiedzieli, że w przypadku dalszego ignorowania przez Premiera RP, konieczności pilnego spotkania się w związku z dramatyczną sytuacją sektora, to 19 maja br. zorganizują kolejną manifestację, ale tym razem w Warszawie.


Konfrontacyjny przestój zarządu Kompanii Węglowej

Dryfujący na ostatnich oparach swego końcowego funkcjonowania zarząd Kompanii Węglowej, kolejny raz psuje pracownikom i ich rodzinom święta. W zupełności nie licząc się ze zdaniem strony społecznej  konfrontacyjnie ogłasza, że uwzględniając aktualną sytuację rynkową, skutkującą pogłębiającymi się trudnościami w sprzedaży węgla energetycznego, podjął decyzję o wstrzymaniu wydobycia, tzw. przestój ekonomiczny, w okresie 28.04 do 5.05 (4 dni robocze) w niektórych kopalniach spółki.

W 9 kopalniach nie będzie prowadzony proces produkcyjny, a w 6 będzie prowadzone wydobycie węgla, na który jest zbyt.

Przestój ekonomiczny dotyczyć będzie pracowników centrali Kompanii Węglowej w Katowicach w dniach 22.04 do 5.05 (8 dni).

Ponadto przestój dotyczyć będzie zatrudnionych w pięciu zakładach specjalistycznych spółki.

Dyrektorzy kopalń zostali zobowiązani do opracowania zasad zabezpieczenia ciągłości i bezpieczeństwa ruchu zakładów górniczych w czasie przestoju.

W odpowiedzi na takie aroganckie postępowanie wygasającego na szczęście zarządu działające w Kompanii Węglowej związki zawodowe poinformowały pracowników, że stanowczo zażądały w dniu 17 kwietnia br. w trakcie spotkania z zarzadem KW S.A. wycofania się z tego zamiaru i postanowiły zorganizować w dniu 23 kwietnia br. masówki informacyjne.

Równocześnie zapowiadając, że w przypadku braku reakcji ze strony zarządu podjęte zostaną dalasze działania związków zawodowych. 

Zdecydowane żądanie związków przyniosło pewny efekt, gdyż zarząd KW wycofał się z zamiaru miesięcznego przestoju czterech kopalń, który proponował wprowadzić.

Dowodem na to jest różnica pomiędzy podjętą uchwałą zarządu a następującą projekcją przedstawioną na spotkaniu stronie związkowej.



Według tej projekcji, aż 4 kopalnie: Piekary, Sośnica - Makoszowy, Brzeszcze i Pokój miały w chorym zamyśle rządu Kompanii - stać cały miesiąc, co byłoby dla nich - początkiem ich końca. Na szczęście w swej uchwale zarząd KW, odstąpił od tego skandalicznie durnego pomysłu, nie mającego nic wspólnego z zasadami sztuki górniczej.

Kliknij i zobacz treść uchwały zarządu...

Kliknij i zobacz informację związków...

Ile natomiast pracownicy Kompanii Węglowej S,A. mogą stracić na swych wynagrodzeniach w przypadku wprowadzenia przestoju ekonomicznego obrazuje poniższe zestawienie szacunkowe.




W KOMPANII WĘGLOWEJ GROZI PRZESTÓJ EKONOMICZNY

 

W Kompanii Węglowej S.A. po zagrożonej wypłacie wynagrodzeń, aż huczy o kolejnych zagrożeniach w postaci zamiaru ogłoszenia ekonomicznego przestoju. O tym, że jest to groźba całkiem realna świadczy fakt, że w dniu 15 kwietnia br. działające w Kompanii związki zawodowe otrzymały na dzień 17 kwietnia br. zaproszenie na spotkanie, którego jednym z temtów ma być zamiar ogłoszenia przestoju ekonomicznego w Kompanii Węglowej S.A. w oparciu o ustawę z dnia 11.10.2013 r. o szczególnych rozwiązaniach zwiazanych z ochroną miejsc pracy. Warto zatem wiedzieć, co kryje się pod zamiarem ogłoszenia ekonomicznego przestoju. W tym celu publikujemy artykuł dr hab. Łukasz Pisarczyk, który ukazał się Monitorze Prawa Pracy z 2013, Nr 12

 

 

Przestój ekonomiczny i obniżony wymiar czasu pracy – powrót do znanych instrumentów antykryzysowych

 

 

dr hab. Łukasz Pisarczyk

 
 

Ustawa z 11.10.2013 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z ochroną miejsc pracy1 weszła w życie 21.11.2013 r. i uchyliła ustawę z 1.7.2009 r. o łagodzeniu skutków kryzysu ekonomicznego dla pracowników i przedsiębiorców2. Nawiązując do doświadczeń ustawy antykryzysowej z 2009 r., nowa regulacja wprowadza instytucje przestoju ekonomicznego oraz obniżonego wymiaru czas pracy, a także powiązane z nimi świadczenia na rzecz pracowników (pokrywane z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych – FGŚP) oraz dofinansowanie szkoleń3.

W niniejszym opracowaniu autor analizuje te antykryzysowe instrumenty.

 
 
 
Uwagi wstępne
 

Spowolnienie, które w ostatnich latach dotknęło gospodarkę światową, w istotny sposób wpływa na sytuację na rynku pracy. Najpoważniejszym skutkiem kryzysu jest groźba zwolnień oraz wzrostu poziomu bezrobocia, które mogą stanowić konsekwencję pogorszenia się sytuacji przedsiębiorców. Dlatego ustawodawca stara się wspierać te podmioty, które znalazły się w trudnej sytuacji finansowej. Jednym z instrumentów oddziaływania ma być prawo pracy. Jego wykorzystywanie w ten sposób budzi co prawda wątpliwości natury zarówno aksjologicznej (osłabienie funkcji ochronnej), jak i pragmatycznej (trudno jest określić rzeczywiste korzyści związane z zastosowaniem rozwiązań antykryzysowych), przeważa jednak nadzieja, że dzięki wykorzystaniu pewnych mechanizmów prawno-pracowniczych uda się ograniczyć negatywne skutki dekoniunktury. Efektem jest ustawa o szczególnych rozwiązaniach związanych z ochroną miejsc pracy.

 
 

 

Charakter działań antykryzysowych

 

W wielu systemach prawnych państw europejskich w razie wystąpienia trudności gospodarczych (czasami także zakłóceń techniczno-organizacyjnych) dopuszcza się skrócenie czasu pracy, a nawet zawieszenie stosunku pracy, tak aby zmniejszyć obciążenia pracodawcy, który znalazł się w trudnym położeniu. Umożliwia to przetrwanie okresu dekoniunktury i utrzymanie dotychczasowego poziomu zatrudnienia. Jednocześnie chroni się interesy pracownicze, dążąc do zapewnienia określonego poziomu dochodów. W niektórych krajach doprowadziło to do powstania kompleksowych systemów, które określa się mianem skróconego czasu pracy (short-time work, Kurzarbeit) lub częściowego bezrobocia (chômage partiel). Istotą tych rozwiązań jest zagwarantowanie pracownikom pełnej lub częściowej (co stanowi regułę) rekompensaty utraconych wynagrodzeń. Świadczenia są realizowane z różnych źródeł. Mogą mieć charakter budżetowy lub stanowić element systemu ubezpieczenia społecznego. W niektórych krajach tworzy się specjalne fundusze, które gromadzą środki z myślą o realizacji świadczeń4. W dobie kryzysu instytucje te stały się szczególnie popularne, zyskując na znaczeniu (m.in. przez wydłużenie okresu realizacji świadczeń lub zwiększenie ich wysokości). Niemiecka Kurzarbeit jest wręcz uznawana za jedno z najważniejszych rozwiązań, które pozwoliły na względnie łagodne przejście okresu dekoniunktury i uniknięcie masowych zwolnień pracowników. Do skróconego czasu pracy odwołano się także w krajach, w których wcześniej nie znano tego mechanizmu, a nawet podchodzono do niego z rezerwą5. Większy nacisk niż dotychczas położono też na podnoszenie kwalifikacji zawodowych pracowników (zakładając, że okazję ku temu może stanowić mniejsze obciążenie pracą). Wzrost poziomu wiedzy i umiejętności pracowników również będzie stanowił czynnik ułatwiający utrzymanie określonego poziomu zatrudnienia6. W większości krajów rozwiązania antykryzysowe wprowadza się przy udziale partnerów społecznych, z reguły w drodze porozumień zbiorowych, co zabezpiecza interesy pracownicze7. Charakterystyczne jest natomiast częściowe przeniesienie dialogu społecznego z poziomu ponadzakładowego na poziom zakładowy (dzięki temu możliwe jest reagowanie na sytuację konkretnego pracodawcy8) oraz zwiększenie się roli rokowań zbiorowych prowadzonych na poziomie krajowym9. Kryzys, jaki przechodzi obecnie dialog społeczny, może jednak powodować, że pracodawcy i pracownicy będą potrzebowali wsparcia, a co najmniej zachęty ze strony państwa10.

Rozwiązania wprowadzone przez ustawę o szczególnych rozwiązaniach związanych z ochroną miejsc pracy odpowiadają sygnalizowanym tendencjom europejskim. Zarówno w przypadku przestoju ekonomicznego, jak i obniżenia wymiaru czasu pracy chodzi o rezygnację ze świadczenia pracownika (w całości lub części), które przejściowo utraciło dla pracodawcy swoją przydatność ekonomiczną. Obie konstrukcje są jednak ujęte nieco szerzej, gdyż mogą być stosowane z przyczyn niedotyczących pracowników. Brak konieczności zatrudniania pracownika w pewnym wymiarze oraz wypłacania mu wynagrodzenia za pracę pozwoli – w założeniu ustawodawcy – złagodzić obciążenia podmiotu zatrudniającego (zwiększyć jego konkurencyjność) i przetrwać trudności finansowe. W rezultacie będzie się też przyczyniać do utrzymania istniejących miejsc pracy11. Jest to ważne, gdyż utrzymanie zatrudnienia (nawet kosztem dodatkowych wydatków) ma nie tylko istotne uzasadnienie społeczne, jest również tańsze (w ujęciu jednostkowym oraz z perspektywy rynku pracy) niż zwalanie pracowników i ich ponowne zatrudnienia w momencie poprawy koniunktury. Utracone zarobki mają być częściowo rekompensowane przez wypłaty finansowane z FGŚP. W pewnym stopniu ciężar świadczeń będzie też ponosił pracodawca – skala tego obciążenia będzie jednak znacznie mniejsza niż w sytuacji, gdyby ciążył na nim obowiązek zatrudniania pracownika. Wreszcie czas niewykorzystany na pracę może być przeznaczony na podnoszenie kwalifikacji zawodowych pracowników, czemu służy częściowe dofinansowanie szkoleń z Funduszu Pracy (FP)12. Środki służące ochronie miejsc pracy mogą być stosowane przy udziale podmiotów zbiorowych reprezentujących pracowników – związków zawodowych, a w razie ich braku – przedstawicieli wyłonionych w trybie przyjętym u danego pracodawcy. Zgoda pracowników będzie wyrażana przez zawarcie układu zbiorowego (protokołu dodatkowego) albo innego porozumienia zbiorowego. Ustawodawca liczy, że dzięki odwołaniu się do podmiotów zbiorowych, które dysponują pozycją negocjacyjną porównywalną z pracodawcą, instrumenty antykryzysowe będą stosowane w przypadkach obiektywnie uzasadnionych. Zresztą biorąc pod uwagę skutki przestoju ekonomicznego oraz obniżenia wymiaru czasu pracy, zastosowanie mechanizmu zbiorowego należy uznać za konieczny element realizacji funkcji ochronnej13. Wreszcie sposób ukształtowania stron dialogu prowadzącego do zastosowania rozwiązań służących ochronie miejsc pracy wskazuje, że mają one charakter zakładowy. Będą wprowadzane z uwzględnieniem sytuacji poszczególnych pracodawców. Rozwiązanie to również odpowiada obserwowanym tendencjom europejskim, z tym jednak zastrzeżeniem, że polskim działaniom antykryzysowym brakuje tak ważnego punktu odniesienia, jakim są warunki pracy i płacy ustalone na poziomie ponadzakładowym, w tym zwłaszcza branżowym14. W kontekście niepokojącej słabości układów zbiorowych trzeba zauważyć, że dopuszczenie w szerokim zakresie alternatywnych porozumień zmniejsza niestety szansę na ożywienie praktyki układowej – należy się bowiem liczyć z wyborem prostszej formuły rokowań. Przyjęte rozwiązanie zwiększa natomiast szansę na stosowanie rozwiązań antykryzysowych w istniejących warunkach.

Charakterystyczne są czasowe ramy funkcjonowania mechanizmów antykryzysowych. Umowy o wypłatę świadczeń i umowy o dofinansowanie kosztów szkolenia pracowników mogą być zawierane do 30.6.2014 r. (art. 27 ust. 5 SzRozOchU). W późniejszym okresie świadczenia mają być uruchamiane w zależności od sytuacji na rynku pracy. Minister właściwy do spraw pracy na potrzeby Rady Ministrów prowadzi miesięczny monitoring stopy bezrobocia na poziomie krajowym rozumianej jako procentowy udział liczby bezrobotnych w liczbie aktywnych zawodowo oraz oblicza procentowe zmiany krajowej stopy bezrobocia w stosunku do analogicznego okresu roku poprzedniego. W przypadku wystąpienia dynamiki zmian równej lub wyższej niż 7% w dwóch kolejnych miesiącach minister właściwy do spraw pracy, po zasięgnięciu opinii Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych na temat sytuacji na krajowym rynku pracy, przedstawia Radzie Ministrów informację na temat tej dynamiki oraz bieżącą informację o wynikach w gospodarce sporządzoną w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki. Po otrzymaniu tych informacji Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia m.in. kwotę pomocy, która może być udzielona na podstawie ustawy ze środków FGŚP i FP, oraz okres stosowania tej pomocy. Rada Ministrów nie będzie mogła jednak wydać tego rozporządzenia, jeżeli ograniczyłoby to wykonywanie bieżących zadań w zakresie ochrony roszczeń pracowniczych finansowanych z FGŚP oraz w zakresie promocji zatrudnienia, łagodzenia skutków bezrobocia i aktywizacji zawodowej finansowanych z FP. Określa się wreszcie maksymalny zakres środków, które do 2022 r. mogą być wykorzystane z FGŚP oraz z FP. W ten sposób ustawodawca tworzy mechanizm o charakterze trwałym (dzięki czemu ewentualne działania antykryzysowe w przyszłości mogą być podejmowane bez konieczności uchwalania nowej ustawy), jednak uruchomienie pomocy zostało uzależnione od wystąpienia pewnych warunków.

 
 

 

Zakres stosowania ustawy

 

Przepisy ustawy stosuje się do przedsiębiorców w rozumieniu art. 4 ustawy z 2.7.2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej15, których dotknęły trudności finansowe. Z rozwiązań przewidzianych w ustawie może skorzystać podmiot, który łącznie spełnia warunki określone w art. 3 ust. 1 SzRozOchU, czyli:

1)  u którego wystąpił spadek obrotów gospodarczych, rozumianych jako sprzedaż towarów lub usług, liczony w ujęciu ilościowym lub wartościowym, łącznie nie mniej niż o 15%, obliczony jako stosunek łącznych obrotów w ciągu 6 kolejnych miesięcy w okresie 12 miesięcy poprzedzających dzień złożenia wniosku o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy finansowanych z FGŚP, do łącznych obrotów z analogicznych 6 miesięcy w okresie 12 miesięcy przed okresem 12 miesięcy poprzedzających dzień złożenia wniosku;

2)  który nie zalega w regulowaniu zobowiązań podatkowych, składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, FGŚP lub FP16;

3)  wobec którego nie zachodzą przesłanki do ogłoszenia upadłości, o których mowa w art. 11, art. 12 ust. 2 lub art. 13 ust. 3 ustawy z 28.2.2003 r. – Prawo upadłościowe i naprawcze17.

 
 
 
Przestój ekonomiczny
 

Przestój ekonomiczny został zdefiniowany jako okres niewykonywania pracy przez pracownika z przyczyn go niedotyczących, jeżeli pracownik pozostaje w gotowości do pracy. W rezultacie elementy przestoju ekonomicznego to: niewykonywanie pracy przez pracownika, określony charakter przyczyn (przyczyny niedotyczące pracownika) oraz gotowość pracownika do spełnienia świadczenia. Posłużenie się przesłanką niewykonywania pracy mogłoby sugerować, że w czasie trwania przestoju ekonomicznego pracownik nie wykonuje ani pracy określonej w umowie o pracę (art. 29 § 1 KP) ani jakiejkolwiek innej pracy wykonywanej na polecenie pracodawcy Kwestia przestaje być jednoznaczna, gdy weźmie się pod uwagę, że układ lub inne porozumienie zbiorowe mają określić warunki i tryb wykonywania pracy m.in. w okresie przestoju ekonomicznego, co mogłoby z kolei wskazywać, że jakieś formy zatrudniania pracowników nie są wykluczone. Wydaje się, że nie chodzi tutaj o częściowe zawieszenie stosunku pracy. Takie rozwiązanie nie odpowiada istocie sformułowania przestój, wskazującego na wstrzymanie procesu pracy (przynajmniej określonego rodzaju). Poza tym ustawodawca przewiduje równolegle możliwość obniżenia wymiaru czasu pracy. Dlatego należy poszukiwać innej interpretacji. Teoretycznie możliwe wydaje się powiązanie niewykonywania pracy tylko z pracą umówioną (w tym zakresie występowałby przestój ekonomiczny), podczas gdy pracownik mógłby wykonywać pracę innego rodzaju – na zasadach określonych przez partnerów społecznych w układzie lub innym porozumieniu zbiorowym.

W tym zakresie art. 4 ust. 1 i 2 byłyby przepisami szczególnymi w stosunku do art. 81 § 1 KP, na gruncie którego powierzenie wykonywania innej pracy jest niedopuszczalne (możliwość taka istnieje tylko w przypadku przestoju, o którym mowa w art. 81 § 2 KP). Można mieć jednak wątpliwości, czy takie były rzeczywiście intencje ustawodawcy, zwłaszcza w kontekście świadczeń rekompensujących utratę zarobku. Być może ustawodawca okres przestoju ekonomicznego rozumiał szerzej, odnosząc się również do jego rozpoczęcia i zakończenia czy też sytuacji pracowników wykonujących pracę. Wreszcie, rezygnacja z odwołania do przyczyn ekonomicznych jako elementu konstrukcyjnego (jak było to w ustawie z 2009 r.) i posłużenie się szerszą formułą przyczyn niedotyczących pracownika zdaje się sugerować, że przestój ekonomiczny (pomimo posłużenia się tym przymiotnikiem) może być spowodowany również innymi okolicznościami, które dotyczą pracodawcy lub mają charakter neutralny wobec stron stosunku pracy. Nie zmienia to oczywiście faktu, że z rozwiązania tego mogą skorzystać przedsiębiorcy, którzy spełniają warunki określone w art. 3 ust. 1 SzRozOchU. Takie ukształtowanie przestoju ekonomicznego można tłumaczyć faktem, iż w przypadku pracodawców dotkniętych trudnościami finansowymi wszelkiego rodzaju zakłócenia (w tym również techniczno-organizacyjne) mogą mieć szczególnie niekorzystny wpływ na ich sytuację. Z zakresu stosowania regulacji wyłączone są tylko te przypadki, gdy przerwa w pracy została spowodowana okolicznościami dotyczącymi pracownika. Nie ma przy tym znaczenia, czy są to okoliczności zawinione czy niezawinione przez pracownika. Nie jest więc przestojem ekonomicznym np. niedopuszczenie do świadczenia pracy w związku ze sposobem wykonywania pracy przez pracownika. Wreszcie, gdy chodzi o gotowość do pracy, jako jej elementy tradycyjnie wskazywano obiektywną możliwość oraz uzewnętrznioną we właściwy sposób subiektywną wolę wykonywania pracy, a także związane z nimi pozostawanie pracownika do dyspozycji pracodawcy18. W ten sposób ustawodawca gwarantuje, że z pomocy będą korzystać ci pracownicy, którzy potencjalnie (gdyby nie wystąpił przestój ekonomiczny) wykonywaliby pracę. Oceniając gotowość do pracy w czasie trwania przestoju ekonomicznego, trzeba jednak brać również pod uwagę pewne szczególne cechy tej instytucji. Przede wszystkim zainteresowani w pewnym stopniu planują czas trwania przestoju ekonomicznego. Zazwyczaj jest on również stosunkowo długi (liczony w tygodniach czy w miesiącach). Musi to wpływać na ocenę zachowania pracownika. Trudno bowiem oczekiwać stałego zgłaszania swojej gotowości do pracy. Naturalna będzie sytuacja, gdy w czasie przerwy pracownik podejmie inną działalność, w tym zatrudnienie na podstawie umowy cywilnoprawnej, a nawet umowy o pracę19.

Przestój ekonomiczny wywołuje określone konsekwencje w sferze praw i obowiązków stron stosunku pracy. Można powiedzieć, że w tym zakresie pracodawca zostaje zwolniony z obowiązku zatrudniania pracownika rozumianego jako konieczność zapewnienia pracy w wymiarze wynikającym z umowy o pracę. W rezultacie pracownik objęty przestojem ekonomicznym, choć pozostaje w gotowości do pracy, nie nabędzie prawa do wynagrodzenia za pracę za czas nieświadczenia pracy z przyczyn dotyczących pracodawcy (art. 81 § 1 KP). Uprawnienie to powstanie tylko wówczas, gdy przestój ekonomiczny zostanie wprowadzony z naruszeniem prawa, w tym zwłaszcza pomimo niespełnienia ustawowych warunków, co spowoduje, że działanie pracodawcy zostanie ocenione jako zwykłe niedopuszczenie pracownika do wykonywania pracy20.

Jakkolwiek w porozumieniu zbiorowym ustala się czas trwania przestoju ekonomicznego, wydaje się, że jest możliwe określenie przypadków, w których pracodawca będzie mógł wcześniej wezwać pracownika do pracy. Taka konstrukcja nie może być jednak sprzeczna z zasadami korzystania z pomocy finansowej. Alternatywą do stosowania przestoju ekonomicznego jest udzielenie pracownikowi jednego z urlopów pracowniczych w okresie mniejszego zapotrzebowania na pracę. Mogą to być w szczególności urlop wypoczynkowy lub urlop bezpłatny21, w tym urlop bezpłatny w celu czasowego wykonywania pracy na rzecz innego pracodawcy (art. 1741 KP22).

 
 

 

Obniżony wymiar czasu pracy

 

Istotą obniżenia wymiaru czasu pracy jest czasowe zmniejszenie wymiaru czasu pracy ustalonego w umowie o pracę, któremu towarzyszy proporcjonalne obniżenie wynagrodzenia za pracę. Obniżenie, o którym mowa w ustawie, może nastąpić tylko z przyczyn niedotyczących pracownika (można się tu odwołać do uwag sformułowanych w kontekście przestoju ekonomicznego) i nie więcej niż do połowy pełnego wymiaru czasu pracy (art. 2 SzRozOchU). Ustawodawca określił minimalny wymiar czasu pracy po jego obniżeniu. Oznacza to, że w przypadku pracowników pierwotnie zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy (np. na 3 etatu) dopuszczalny zakres obniżenia będzie mniejszy.

Skutek w postaci obniżenia wymiaru czasu pracy powoduje, że w części, w jakiej obniżenie dochodzi do skutku, ustaje obowiązek pracodawcy zatrudniania pracownika. W związku z tym powstaje pytanie, czy pracodawca może zobowiązać pracownika do wykonywania pracy w godzinach ponadwymiarowych. Z punktu widzenia konstrukcji stosunku pracy nie można tego wykluczyć. Działania takie musiałyby być jednak skorelowane z pomocą finansową otrzymywaną z FGŚP. Trzeba też pamiętać, że pracodawca może zbilansować godziny pracy w okresie rozliczeniowym. Sporadyczne przedłużenie dnia pracy nie musi zatem wpływać na ogólny nominał czasu pracy, który pozostanie na poziomie obniżenia.

 
 

 

Tryb wprowadzania rozwiązań na rzecz ochrony miejsc pracy

 

Ważnym zagadnieniem jest wreszcie tryb wprowadzania przestoju ekonomicznego oraz obniżonego wymiaru czasu pracy. Artykuł 4 ust. 1 i 2 SzRozOchU przewidują, że warunki i tryb wykonywania pracy w okresie przestoju ekonomicznego lub obniżonego wymiaru czasu pracy przedsiębiorca ustala w układzie lub porozumieniu zbiorowym zawieranym z przedstawicielami. Sformułowanie to, wprowadzone w trakcie prac sejmowych, różni się od pierwotnej wersji projektu, w której proponowano po prostu, że przestój ekonomiczny oraz obniżony wymiar czasu pracy będzie się wprowadzać we wskazanych aktach zbiorowych. Czy oznacza to w rezultacie, że samo wprowadzenie obu instytucji może nastąpić bez zgody przedstawicieli pracowników? Wnioskowi takiemu przeczy wymagana w tych przypadkach treść układu (porozumienia), która sugeruje, że stanowią one jednak konieczny warunek zastosowania analizowanych środków prawnych. Kopia układu lub porozumienia stanowią też jeden z dokumentów dołączanych do wniosku o pomoc z FGŚP. Dlatego należy przyjąć, że z przestoju ekonomicznego oraz obniżenia wymiaru czasu pracy w kształcie określonym w ustawie pracodawca może korzystać pod warunkiem uzyskania zgody przedstawicieli pracowników. Ma to dodatkowe znaczenie w przypadku przestoju ekonomicznego, który na gruncie ustawy z 2009 r. był wprowadzany przez pracodawcę za zgodą osoby zatrudnionej (był to warunek uzyskania świadczeń). Biorąc pod uwagę wpływ przestoju ekonomicznego na sytuację pracownika, zmianę tę należy ocenić pozytywnie. Pracodawca może oczywiście nie dopuścić pracownika do wykonywania pracy lub podjąć próbę obniżenia wymiaru czasu pracy w innym trybie, jednak działania te nie będą objęte zakresem stosowania ustawy. Wyrażenie zgody przez przedstawicieli pracowników następuje w drodze zawarcia lub zmiany układu albo innego porozumienia zbiorowego. Brzmienie przepisu nie uzasadnia tezy, że u pracodawców, u których obowiązuje układ zbiorowy, instrumenty antykryzysowe mogą być wprowadzane jedynie w drodze protokołów dodatkowych (choć tego rodzaju sugestie w praktyce się pojawiają). Do zawierania i zmiany układów zbiorowych stosuje się przepisy działu jedenastego Kodeksu pracy.

Jeżeli chodzi o inne porozumienia, które stanowią alternatywę dla układów zbiorowych, są one zawierane w szczególnym (uproszczonym) trybie i bez konieczności rejestracji. W pierwszej kolejności porozumienia te są zawierane ze wszystkimi zakładowymi organizacjami związkowymi (pod warunkiem że spełniają wymagania określone w art. 251 ustawy z 23.5.1991 r. o związkach zawodowych23). Pomimo posłużenia się przez ustawodawcę rzeczownikiem w liczbie mnogiej, należy przyjąć, że porozumienie może być zawarte również wówczas, gdy pracodawca jest objęty zakresem działania tylko jednej zakładowej organizacji związkowej24. Ustawodawca nie uregulował w sposób odrębny trybu zawierania porozumień, co oznacza konieczność stosowania art. 30 ust. 4 ZwZawU, który do zawarcia porozumienia lub uzgodnienia stanowiska z organizacjami związkowymi wymaga, aby organizacje te przedstawiły wspólnie uzgodnione stanowisko. Sposób ustalania i przedstawiania tego stanowiska przez każdorazowo wyłanianą do tych spraw wspólną reprezentację związkową określa porozumienie zawarte przez organizacje związkowe. Jeżeli nie jest możliwe uzgodnienie treści porozumienia ze wszystkimi zakładowymi organizacjami związkowymi, przedsiębiorca uzgadnia treść porozumienia z organizacjami związkowymi reprezentatywnymi w rozumieniu art. 24125a KP. Muszą to być wszystkie organizacje reprezentatywne, które działają u danego pracodawcy. Nieuzyskanie akceptacji którejkolwiek z organizacji reprezentatywnych spowoduje, że porozumienie nie może zostać zawarte. Po raz kolejny pojawia się wątpliwość związana z użyciem liczby mnogiej, co mogłoby sugerować niedopuszczalność przejęcia inicjatywy przez jedyną działającą u pracodawcy organizację reprezentatywną (z pominięciem innych związków)25. Taka interpretacja prowadziłaby jednak do wewnętrznej sprzeczności, gdyż przepis odsyła do całego art. 24125a KP, w tym jego § 2, który stanowi o organizacji zrzeszającej największą liczbę pracowników (a zatem zakłada istnienie tylko jednej organizacji reprezentatywnej). W rezultacie należy przyjąć, że pracodawca może zawrzeć porozumienie z jedyną działającą u niego reprezentatywną organizacją związkową również w tych przypadkach, gdy pracodawca jest objęty zakresem działania innych organizacji związkowych, które nie mają przymiotu reprezentatywności. Trzeba natomiast podkreślić, że zastosowanie przestoju ekonomicznego oraz obniżenie wymiaru czasu pracy nie znalazły się w katalogu spraw, w przypadku których – w razie nieprzedstawienia w terminie 30 dni wspólnego stanowiska przez stronę związkową – pracodawca może podejmować stosowne działania jednostronnie (art. 30 ust. 5 ZwZawU).

Jeżeli brak jest zakładowych organizacji związkowych, porozumienie może być zawarte z przedstawicielami pracowników wyłonionymi w trybie przyjętym u danego pracodawcy. Również w tym przypadku wątpliwości wiążą się z użyciem przez ustawodawcę liczby mnogiej. Tu sytuacja wygląda jednak inaczej niż w przypadku organizacji związkowych. Liczba mnoga odnosi się bowiem nie do autonomicznych, działających obok siebie jednostek, lecz do wewnętrznej struktury podmiotu przedstawicielskiego. Zastrzeżenie wymogu działania co najmniej dwóch przedstawicieli można byłoby też odczytywać jako chęć swoistego wzmocnienia przedstawicielstwa ad hoc. Dlatego w praktyce należy sugerować wybór co najmniej dwóch przedstawicieli (choć oczywiście można mieć wątpliwości, na ile tego rodzaju konstrukcja może być narzucana pracownikom, którzy wyboru dokonują, zwłaszcza w małych – kilkuosobowych – zakładach pracy).

Jeśli chodzi o standardy wyłaniania przedstawicieli, powinny to być osoby wybrane przez pracowników, co wyklucza wskazanie przez pracodawcę. Czynne prawo wyborcze powinno przysługiwać wszystkim pracownikom, a organizacja wyborów nie powinna uniemożliwiać skorzystania z tego prawa. Również sposób ukształtowania biernego prawa wyborczego nie powinien niweczyć istoty uprawnień pracowniczych, przy czym przedstawicielami nie powinny być osoby działające w imieniu podmiotu zatrudniającego, gdyż taka sytuacja w oczywisty sposób prowadziłaby do konfliktu interesów. Gdy chodzi o rolę pracodawcy, jego zaangażowanie w sferze organizacyjnej jest do pewnego stopnia konieczne, choć oczywiście jakiekolwiek próby wpływania na decyzję pracowników są niedopuszczalne26. Komentarza wymaga natomiast możliwość zawarcia porozumienia przez osoby, które zostały wyłonione jako stałe przedstawicielstwo pracownicze. Wątpliwości pojawiają się wówczas, gdy wybór nastąpił przed przyznaniem przedstawicielom pracownikom określonego uprawnienia – w tym przypadku ustalenia warunków i trybu wykonywania pracy w okresie przestoju ekonomicznego lub obniżenia wymiaru czasu pracy. W tych sytuacjach jest dyskusyjne, czy przedstawiciele zostali umocowani również do zawierania tego rodzaju porozumień (w momencie upoważnienia pracownicy nie wiedzieli, że z takich instrumentów prawnych będzie można skorzystać). Przedstawiciele pracowników nie powinni ponosić jakichkolwiek negatywnych konsekwencji z tytułu pełnionych funkcji.

Pewnego komentarza wymaga charakter porozumień zawieranych w celu zastosowania przestoju ekonomicznego lub obniżenia wymiaru czasu pracy. Otóż porozumienia te spełniają warunki przewidziane w art. 9 § 1 KP. Zostały wyraźnie wskazane w przepisach ustawy (oparcie ustawowe), które określają również jej treść, niewątpliwie obejmującą prawa i obowiązki stron stosunku pracy. Można więc przyjąć, że są to porozumienia normatywne27. Uwaga ta dotyczy również porozumień zawieranych z przedstawicielstwem pozazwiązkowym.

Porozumienie jest zawierane dla wszystkich pracowników danego pracodawcy, również tych, którzy nie są członkami związków zawodowych będących stronami porozumienia. Strony mogą ograniczyć zakres podmiotowy porozumienia, jednak nie może to naruszać zasady równego traktowania w zatrudnieniu. W układzie zbiorowym lub w porozumieniu należy określić co najmniej:

1)  grupy zawodowe objęte przestojem ekonomicznym lub obniżonym wymiarem czasu pracy;

2)  obniżony wymiar czasu pracy obowiązujący pracowników (czyli zakres obniżenia);

3)  okres, przez jaki obowiązują rozwiązania dotyczące przestoju ekonomicznego lub obniżonego wymiaru czasu pracy.

 

Należy przyjąć, że bez ustalenia wymienionych kwestii pracodawca nie może zastosować ani przestoju ekonomicznego, ani obniżonego wymiaru czasu pracy na zasadach określonych w ustawie. Przejściowe zawieszenie stosunków pracy lub obniżenie wymiaru czasu pracy są niewątpliwie rozwiązaniami pogarszającymi sytuację pracowników. Działania te są jednak podejmowane na podstawie wyraźnego upoważnienia ustawowego. Strony mogą uregulować w porozumieniu również inne kwestie, z tym że nie mogą to być rozwiązania mniej korzystne niż przewidziane w przepisach powszechnie obowiązujących (art. 9 § 2 KP). Przykładem są warunki wcześniejszego zakończenia przestoju ekonomicznego lub obniżenia czasu pracy. Nie ma też przeszkód, aby w sposób korzystniejszy od ustawowego uregulować świadczenia przysługujące pracownikom (ustawa określa minimalny poziom dopłat od pracodawcy). Wydaje się, że ta kwestia może być szczególnie istotna dla strony pracowniczej.

Powstaje wreszcie pytanie, czy zawarcie samego porozumienia wyklucza podejmowanie działań indywidualnych w stosunku do poszczególnych pracowników28. Wydaje się, że możliwe są dwa rozwiązania. Porozumienie zbiorowe może regulować odnośne kwestie w sposób precyzyjny, nie pozostawiając żadnej swobody stronom stosunku pracy (jest to chyba rozwiązanie zakładane przez ustawodawcę). Można jednak również wyobrazić sobie sytuację, gdy porozumienie będzie tworzyć jedynie pewne ramy działań o charakterze indywidualnym. Uzasadnieniem takiego rozwiązania może być konieczność reagowania na aktualną sytuację i potrzeby pracodawcy. W rezultacie ostateczny kształt przestoju ekonomicznego lub obniżonego wymiaru czasu pracy będzie uzależniony od oświadczeń woli składanych przez pracodawcę konkretnym pracownikom29. Niedopuszczalne byłoby jednak wprowadzanie rozwiązań mniej korzystnych niż wynikające z porozumienia (art. 18 § 1 KP). Działania pracodawcy nie mogą naruszać również zasady równego traktowania w zatrudnieniu.

Przy ustalaniu warunków i trybu wykonywania pracy w okresie przestoju ekonomicznego lub obniżonego wymiaru czasu pracy nie stosuje się art. 42 § 1–3 KP, czyli przepisów o wypowiedzeniu zmieniającym. Jeśli postanowienia porozumienia nie wymagają doprecyzowania bezpośrednio wpływają na treść stosunku pracy30, powodując jego zawieszenie albo obniżenie wymiaru czasu pracy. Jeżeli konieczne jest podjęcie działań wobec poszczególnych pracowników, pracodawca może złożyć odpowiednie oświadczenie woli. Wyłączenie trybu wypowiedzenia zmieniającego powoduje, że środki służące ochronie miejsc pracy mogą być stosowane również wobec pracowników, którzy korzystają z tzw. szczególnej ochrony przed wypowiedzeniem. Nie obowiązują również ograniczenia czasowe właściwe dla wypowiedzenia warunków pracy i płacy.

 
 

 

Rekompensowanie utraconego wynagrodzenia

 

 

Kluczowe znaczenie dla stosowania zarówno przestoju ekonomicznego, jak i obniżenia wymiaru czasu pracy ma fakt, że część utraconych zarobków może być rekompensowana ze środków zewnętrznych, w tym w drodze świadczeń finansowanych zFGŚP31. Pomoc przewidziana w omawianej ustawie stanowi pomoc de minimisi ma charakter bezzwrotny32. Świadczenia finansowane z FGŚP są powiązane z wysokością zasiłku dla bezrobotnych w okresie pierwszych trzech miesięcy posiadania prawa do zasiłku (art. 72 ust. 1 PromocZatrU)33. Poza tym również sam pracodawca jest obowiązany do wypłaty wynagrodzenia. System świadczeń ma chronić – przynajmniej w pewnym stopniu – interesy pracowników objętych przestojem ekonomicznym lub obniżeniem wymiaru czasu pracy, gwarantując im określony poziom dochodów.

Przedsiębiorca, który chce skorzystać z pomocy, składa do marszałka województwa właściwego ze względu na swoją siedzibę wniosek o przyznanie świadczeń. Do wniosku dołącza się niezbędne do zawarcia umowy o wypłatę świadczeń dokumenty i oświadczenia (art. 8 SzRozOchU)34. Marszałek województwa dokonuje weryfikacji strony formalnej wniosku oraz jego zasadności. W razie spełnienia przez przedsiębiorcę ustawowych warunków35 marszałek województwa występuje do dysponenta FGŚP o przyznanie limitu wydatków na wypłatę świadczeń finansowanych na podstawie ustawy oraz w terminie 7 dni roboczych od dnia uzyskania limitu podpisuje z przedsiębiorcą umowę o wypłatę świadczeń36. Niezwłocznie po podpisaniu umowy pracodawca składa wykaz pracowników uprawnionych do świadczeń wypłacanych z funduszu. Na tej podstawie marszałek województwa przekazuje przedsiębiorcy środki na wypłatę świadczeń, a pracodawca niezwłocznie wypłaca pracownikom świadczenia oraz przysługujące od niego wynagrodzenie. Przedsiębiorca jest obowiązany do powiadamiania na piśmie marszałka województwa o każdej zmianie okoliczności mających wpływ na wysokość wypłacanych świadczeń, natomiast marszałek województwa może przeprowadzać kontrolę u przedsiębiorcy w zakresie przestrzegania postanowień umowy o wypłatę świadczeń (art. 14 ust. 3 SzRozOchU). Pracodawca jest obowiązany do rozliczenia pomocy, a w razie naruszenia prawa lub zawartej umowy do jej zwrotu wraz z odsetkami.

Pracownikowi objętemu przestojem ekonomicznym przysługuje świadczenie na częściowe zaspokojenie wynagrodzenia za czas przestoju ekonomicznego do wysokości 100% zasiłku, zwiększonego o wysokość składek na ubezpieczenia społeczne należnych od pracownika, w wysokości proporcjonalnej do przestoju ekonomicznego, z uwzględnieniem wymiaru czasu pracy pracownika, oraz finansowane ze środków przedsiębiorcy wynagrodzenie – w łącznej wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, z uwzględnieniem wymiaru czasu pracy pracownika (art. 5 ust. 1 SzRozOchU). Konstrukcja proporcjonalnego ustalania wysokości świadczenia znajdzie zastosowanie w przypadku pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy, którzy nie świadczą pracy w związku z przestojem ekonomicznym. A zatem jeśli pracownik był zatrudniony w wymiarze połowy ustawowego wymiaru czasu pracy, świadczenie będzie przysługiwało w wysokości połowy kwoty przewidzianej w ustawie. Również minimalna wielkość środków przekazanych pracownikowi (z uwzględnieniem świadczenia oraz wynagrodzenia od pracodawcy) jest ustalana z uwzględnieniem pierwotnego wymiaru czasu pracownika. A zatem w przypadku pracowników niepełno etatowych gwarancja odnosi się do wynagrodzenia minimalnego ustalonego w sposób proporcjonalny. Sposób ukształtowania świadczeń za czas przestoju ekonomicznego, jakkolwiek uwzględnia zaangażowanie środków zewnętrznych, prowadzi jednak do obciążenia pracownika konsekwencjami przerwy w wykonywaniu pracy. Dochody pracownika zostały bowiem zagwarantowane na poziomie minimalnego wynagrodzenia za pracę37, co może stanowić pogorszenie sytuacji pracowników w porównaniu z art. 81 § 1 KP. Konstrukcja ta niewątpliwie chroni natomiast interes pracodawcy.

Pracownikowi objętemu obniżonym wymiarem czasu pracy przysługuje świadczenie na częściowe zrekompensowanie wynagrodzenia z tytułu obniżenia wymiaru czasu pracy, do wysokości 100% zasiłku, zwiększonego o wysokość składek na ubezpieczenia społeczne, należnych od pracownika, w wysokości proporcjonalnej do obniżonego wymiaru czasu pracy pracownika, z uwzględnieniem wymiaru czasu pracy pracownika przed jego obniżeniem, oraz finansowane ze środków przedsiębiorcy wynagrodzenie – w łącznej wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę z uwzględnieniem wymiaru czasu pracy pracownika przed jego obniżeniem (art. 5 ust. 2 SzRozOchU). Przede wszystkim pracownika nie można pozbawić wynagrodzenia za pracę wykonaną (art. 80 KP), tym bardziej że zakres obniżenia czasu pracy może być różny, wahając się od połowy etatu (maksymalny zakres obniżenia) do niewielkiej jego części. Dlatego pracownik objęty obniżonym wymiarem czasu pracy w pierwszej kolejności powinien otrzymać wynagrodzenie w części odpowiadającej wykonanej pracy. Dopiero w części objętej obniżeniem przysługuje świadczenie z FGŚP. W sumie pracownik musi otrzymać świadczenia co najmniej na poziomie minimalnego wynagrodzenia za pracę (z uwzględnieniem pierwotnego wymiaru czasu pracy). W razie skorzystania z obniżenia w maksymalnym wymiarze świadczenia będą przysługiwać w pełnej wysokości38. Paradoksalnie może to prowadzić do sytuacji, gdy w okresie objęcia obniżonym wymiarem czasu pracy pracownik otrzyma w sumie świadczenia na wyższym poziomie niż wówczas, gdyby pracę wykonywał w wymiarze wynikającym z umowy o pracę (przykładem jest pracownik, któremu przysługuje wynagrodzenie na poziomie minimalnego wynagrodzenia za pracę i którego czas pracy został obniżony z całego do połowy etatu)39. Jeżeli pracodawca nie korzysta z maksymalnego wymiaru obniżenia, to proporcjonalnie powinna też się zmniejszać kwota świadczenia z FGŚP.

Dodatkowo przedsiębiorcy w okresie przestoju ekonomicznego lub obniżonego wymiaru czasu pracy przysługują z FGŚP środki na opłacenie składek na ubezpieczenia społeczne pracowników należnych od pracodawcy na podstawie przepisów o systemie ubezpieczeń społecznych od świadczeń pomocowych (art. 5 ust. 3 SzRozOchU). W sumie z FGŚP można więc otrzymać dofinansowanie w wysokości odpowiadającej zasiłkowi powiększonemu o składki przysługujące od pracownika oraz składki od świadczeń pomocowych należne od pracodawcy. Świadczenia mogą przysługiwać przez łączny okres nie dłuższy niż 6 miesięcy w okresie 12 miesięcy od dnia podpisania umowy o wypłatę świadczeń. Rozwiązanie to daje pewną elastyczność, umożliwiając – w zależności od sytuacji pracodawcy – dzielenie okresów, w czasie których korzysta się z pomocy zewnętrznej.

 
 

 

Dofinansowanie kosztów szkolenia

 

Istotne znaczenie ma sposób wykorzystania czasu, który nie został przeznaczony na pracę w związku z przestojem ekonomicznym lub obniżeniem wymiaru czasu pracy. Ustawodawca zachęca i promuje podnoszenie kwalifikacji pracowników. Jest to element szerszej strategii stałego rozwoju zawodowego, dzięki której pracownikom ma być łatwiej przystosować się do warunków pracy, ulegającym stałym zmianom. Zwiększenie się poziomu elastyczności funkcjonalnej w ramach przedsiębiorstwa40 ma się również przyczyniać do ochrony miejsc pracy41. Prawo zachęca do kierowania pracowników na szkolenia (służy temu dofinansowanie z FP), pozostawiając jednak decyzję samym zainteresowanym.

Zgodnie z art. 18 ust. 6 SzRozOchU szkolenia inicjuje, organizuje i finansuje ze środków własnych i uzyskanego dofinansowania przedsiębiorca. Pracodawca i pracownik decydują, co do zasady, o przedmiocie i charakterze szkolenia, z tym że o dofinansowanie można się ubiegać, jeśli szkolenie jest uzasadnione obecnymi lub przyszłymi potrzebami przedsiębiorcy. Ustawodawca w pewien sposób odrywa się więc od ogólnej koncepcji life-long learning, koncentrując się na losach konkretnego stosunku pracy. Takie podejście można uzasadnić chęcią zachowania pewnej kontroli nad wydatkami z FP. Kierując pracownika na szkolenie, pracodawca ma obowiązek zawrzeć z nim umowę regulującą prawa i obowiązki stron. Jest to istotne, o tyle że w przypadku kodeksowych umów w sprawie podnoszenia kwalifikacji zawodowych obowiązek ich zawarcia występuje tylko w razie wprowadzenia do nich konstrukcji odpracowania. Do umowy zawartej na podstawie przepisów ustawy nie stosuje się art. 10342–10343 KP44. Istotą wsparcia zewnętrznego jest możliwość ubiegania się przez pracodawcę, który korzysta ze środków służących ochronie miejsc pracy, o dofinansowanie kosztów szkolenia z FP. Pracodawca występuje z odpowiednim wnioskiem do starosty (prezydenta miasta na prawach powiatu) właściwego ze względu na siedzibę przedsiębiorcy45.

Dofinansowanie szkoleń pracowników objętych umową o dofinansowanie kosztów szkolenia może obejmować koszty:

1)  należności przysługujących instytucji szkoleniowej z tytułu szkolenia;

2)  przejazdów związanych z udziałem w szkoleniach;

3)  badań lekarskich lub psychologicznych niezbędnych do rozpoczęcia szkolenia;

4)  obowiązkowego ubezpieczenia przez instytucję szkoleniową pracownika od następstw nieszczęśliwych wypadków powstałych w związku ze szkoleniem oraz w drodze do miejsca szkolenia i z powrotem (art. 20 ust. 1).

Wysokość dofinansowania przypadającego na jednego pracownika wynosi 80% kosztów szkolenia, nie więcej jednak niż 300% przeciętnego wynagrodzenia w poprzednim kwartale ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie art. 20 pkt 2 ustawy z 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, obowiązującego w dniu zawarcia umowy o dofinansowanie kosztów szkolenia (art. 20 ust. 2). Szkolenia muszą być rozpoczęte w trakcie przestoju ekonomicznego lub w okresie obniżonego wymiaru czasu pracy, a dofinansowanie może dotyczyć szkoleń organizowanych w okresie 12 miesięcy od podpisania umowy. Oceniając pozytywnie samą koncepcję, trzeba jednocześnie pamiętać o braku ogólnej strategii rozwoju zawodowego pracowników oraz o poziomie samych szkoleń, które nie zawsze umożliwiają osiągnięcie zakładanych celów. W przyszłości kwestia ta musi się stać przedmiotem szczególnej troski ustawodawcy.

 
 
 
Ochrona miejsc pracy
 

Realizując podstawowy cel omawianej ustawy, jakim jest ochrona miejsc pracy, pomoc udzielaną pracodawcy wiąże się ze stabilizacją zatrudnienia. Przedsiębiorca, który na podstawie umowy otrzymał z FGŚP środki na wypłatę świadczeń łagodzących skutki przestoju ekonomicznego oraz świadczeń na częściowe zrekompensowanie wynagrodzenia z tytułu obniżenia wymiaru czasu pracy, nie może wypowiedzieć umowy o pracę z przyczyn niedotyczących pracownika w okresie lub w okresach pobierania przez niego tych świadczeń oraz w okresie lub w okresach przypadających bezpośrednio po nich – nie dłużej jednak niż przez łączny okres 3 miesięcy (art. 13 SzRozOchU). Jest to więc zakaz wypowiedzenia uzasadnionego określonymi przyczynami. A contrario, umowa wypowiedziana wcześniej ulegnie rozwiązaniu. Pracownik nie jest też chroniony przed wypowiedzeniem z innych powodów (dotyczących pracownika) oraz rozwiązaniem bez wypowiedzenia.

Wyraźne rozdzielenie okresu pobierania świadczeń oraz dodatkowego okresu ochronnego wskazuje, że 3-miesieczne ograniczenie dotyczy tego drugiego przypadku. W razie kilkukrotnego korzystania ze świadczeń dodatkowe okresy ochronne podlegają więc sumowaniu i łącznie nie mogą trwać dłużej niż 3 miesiące. W razie wyczerpania tego okresu przy kolejnym korzystaniu z pomocy ochrona będzie przysługiwać już tylko w czasie pobierania świadczeń. W związku z odpowiednim stosowaniem przepisów o wypowiedzeniu definitywnym do wypowiedzenia warunków pracy i płacy (art. 42 § 1 KP) należy przyjąć, że również to ostatnie jest objęte zakazem sformułowanym w art. 13 SzRozOchU. Na uwagę zasługuje skrócenie dodatkowego okresu ochronnego w porównaniu z ustawą z 2009 r. (wówczas wynosił on 6 miesięcy). Nie wydaje się, aby był to właściwy kierunek działań ustawodawcy. Z braku gwarancji formalnych można się obawiać, że pomimo skorzystania z pomocy pracodawcy będą chętniej decydować się na rozwiązanie stosunków pracy.

 
Zakończenie
 

Ustawa o szczególnych rozwiązaniach związanych z ochroną miejsc pracy stanowi kolejną próbę łagodzenia niekorzystnych skutków spowolnienia gospodarczego w sferze stosunków pracy. Podstawowym motywem działania ustawodawcy jest ochrona miejsc pracy. Celowi temu służy czasowe zmniejszenie obciążeń pracodawców, które będzie stanowić rezultat zastosowania przestoju ekonomicznego lub obniżenia wymiaru czasu pracy oraz związanego z nimi zmniejszenia wynagrodzeń wypłacanych pracownikom. Pracownikom, których dotkną działania pracodawców, będą przysługiwały świadczenia częściowo rekompensujące utracone zarobki. W pewnym zakresie będą one finansowane ze środków FGŚP. W ten sposób strony stosunku pracy uzyskują wsparcie zewnętrzne. Towarzyszy temu – co należy ocenić pozytywnie – czasowa stabilizacja zatrudnienia. Trudno jest oczywiście z góry ocenić skuteczność zaproponowanych rozwiązań. Ratowanie miejsc pracy zależy od wielu czynników, a prawo pracy jest istotnym, ale nie jedynym sposobem oddziaływania na sytuację rynku pracy. Trzeba też podkreślić, że pomoc oferowana – zarówno, gdy chodzi o zakres świadczeń, jak i okres wypłaty – jest dość skromna (zwłaszcza na tle działań podejmowanych w innych krajach). Tę kwestię można jednak zrozumieć, jeśli weźmie się pod uwagę, jak ograniczonymi środkami dysponował ustawodawca. Podobnie jak w przypadku ustawy z 2009 r. powstaje jednak pytanie, czy przeszkodą w skutecznym wykorzystaniu zaproponowanych rozwiązań nie będą przesłanki uruchomienia pomocy oraz tryb ubiegania się o nią. Tradycyjnie pojawiają się również wątpliwości związane z mechanizmem wprowadzania przestoju ekonomicznego oraz obniżania wymiaru czasu pracy. O ile pozytywnie należy ocenić zastosowanie w obu przypadkach procedury zbiorowej, o tyle słabością jest ponowne odwołanie się do instytucji przedstawicieli pracowników wyłonionych w trybie przyjętym u danego pracodawcy.

 

WNIOSEK DO PAŃSTWOWEJ INSPEKCJI PRACY O PRZEPROWADZENIE KONTROLI POROZUMIENIA Z DNIA 6 LUTEGO 2014 R.

         

Pismem z dnia 28 lutego 2014 r. Zakładowa Organizacja Koordynacyjna Związku Zawodowego Pracowników Zakładów Przeróbki Mechanicznej Węgla w Polsce „PRZERÓBKA” Kompanii Węglowej S.A. w związku z przekazaniem Państwowej Inspekcji Pracy w trybie art. 91  § 4 Kodeksu Pracy „Porozumienia z dnia  6 lutego 2014 r. zawartego pomiędzy Zarządem Kompanii Węglowej S.A. a organizacjami związkowymi”, zwróciła się z wnoskiem o przeprowadzenie kontroli tego „Porozumienia”.

 Zdaniem zwiazku zachodzi konieczność skontrolowania przez PIP, czy postanowienia Porozumienia z dnia 6 lutego 2014 r. zawarte w § 1 pkt 2, 3 i 4 dotyczące zawieszenia wypłacania dodatkowej nagrody rocznej, tzw. 14-tej pensji za lata 2014 – 2016, tylko jednej grupie zawodowej tj. administracji zawartego w trybie art. 9   Kodeksu Pracy, naruszają § 4 tego artykułu, gdyż według tego przepisu postanowienia układów zbiorowych pracy i innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów oraz statutów określających prawa i obowiązki stron stosunku pracy, naruszające zasadę równego traktowania  w zatrudnieniu  -  nie obowiązują.
Również domagamy się, aby PIP zbadała, kto jest pracownikiem grupy administracji, której stan zatrudnienia został sztucznie określony w Porozumieniu z dnia 6 lutego 2014 r. na dzień 31 grudnia 2013 r. na poziomie 4.295 osób, ponieważ   w Kompanii Węglowej S.A. nie ma żadnej dwustronnie uzgodnionej definicji pracowników grupy administracji określonej pomiędzy pracodawcą i związkami zawodowymi, a jedynie jest jednostronnie wprowadzona definicja „pracowników inżynieryjno – technicznych  na powierzchni” określona Zarządzeniem nr ZP/17/2013 z dnia 28 maja 2013 r. w sprawie przyjęcia jednolitej definicji „pracowników inżynieryjno – technicznych na powierzchni”, z którego § 2 wynika, że do grupy administracji należy zaliczyć osoby zatrudnione  na wszystkich pozostałych stanowiskach nierobotniczych na powierzchni, które nie mieszczą się w definicji pracowników inżynieryjno – technicznych ujętych w § 1, tego zarządzenia.
Ponadto wniosimy, ażeby PIP stwierdziła, jaka jest moc obowiązująca § 6 Porozumienia z dnia 6 lutego 2014 r. zawieszonego w dorozumieniu na podstawie art. 91 Kodeksu Pracy, zmniejszenia rocznego wymiaru bezpłatnego węgla przysługującego emerytom, rencistom i innym uprawnionym osobom o jedna tonę rocznie – na okres dwóch lat, bez wskazania w Porozumieniu z dnia 6 lutego 2014 r.  na zawieszenie obowiązującego w tym zakresie § 10 Porozumienia z dnia  20 grudnia 2004 r.

Choć jesteśmy sygnatariuszem Porozumienia, to chcemy mieć pewność, że jego zapisy są zgodne z obowiązującym prawem, i dlatego zawnioskowaliśmy do PIP o przeprowadzenie stosownej kontroli.

Więcej tutaj....



 

 

Porozumienie

zawarte w dniu 6 lutego 2014 r.

pomiędzy Zarządem Kompanii Węglowej S.A.

a organizacjami związków zawodowych

w trybie art. 9 Kodeksu pracy

 

Zarząd KW S.A. i organizacje związków zawodowych, po analizie sytuacji ekonomiczno-finansowej KW S.A., postanawiają:

§ 1

 

1. Zarząd KW S.A. odstępuje od rozwiązania z pracownikami administracji stosunku pracy z przyczyn niedotyczących pracowników założonego w "Programie restrukturyzacji Kompanii Węglowej S.A. na lata 2014-2020".

2.  Pracownikom administracji, których stan zatrudnienia na dzień 31 grudnia 2013 r. wynosił 4.295 osób, nie będzie wypłacana dodatkowa nagroda roczna, tzw. 14-ta pensja za lata 2014-2016 - na podstawie art. 9.1 Kodeksu pracy zawiesza się tej grupie pracowników w tym zakresie stosowanie § 8 Porozumienia z dnia 20 grudnia 2004 r. wraz z załącznikiem nr 5 do tego Porozumienia.

3. W okresie zawieszenia 14-tej pensji dla pracowników administracji zatrudnionych na czas nieokreślony Zarząd KW S.A. udziela gwarancji zatrudnienia w Kompanii Węglowej S.A., z tym że gwarancja zatrudnienia nie dotyczy pracowników nabywających uprawnienia emerytalne, przechodzących do nowego pracodawcy w trybie artykułu 23.1 Kodeksu pracy oraz naruszających przepisy Kodeksu pracy.

4.   W razie osiągnięcia przez Spółkę poprawy kondycji finansowej, w tym w szczególności poprawy płynności finansowej, Strony Porozumienia postanowią o przywróceniu w całości lub części dodatkowej nagrody rocznej dla pracowników administracji za dany rok.

§ 2

 

1. Zarząd KW S.A. odstępuje od łączenia kopalń przewidzianego w "Programie restrukturyzacji Kompanii Węglowej S.A. na lata 2014-2020".

2.   Strony niniejszego Porozumienia postanawiają, że w umowach o pracę pracowników kopalń nastąpi zmiana miejsca wykonywania pracy, określająca to miejsce jako:

1)      dla pracowników zatrudnionych w KWK Chwałowice i KWK Jankowice - "obszar funkcjonowania kopalń KWK Chwałowice i KWK Jankowice",

2)      dla pracowników zatrudnionych w KWK Marcel i KWK Rydułtowy-Anna - "obszar funkcjonowania kopalń KWK Marcel i KWK Rydułtowy-Anna",

3)      dla pracowników zatrudnionych w KWK Bobrek-Centrum i KWK Piekary - "obszar funkcjonowania kopalń KWK Bobrek-Centrum i KWK Piekary",

4)      dla pracowników zatrudnionych w KWK Bielszowice, KWK Halemba-Wirek i KWK Pokój - "obszar funkcjonowania kopalń KWK Bielszowice, KWK Halemba-Wirek i KWK Pokój",

5)      dla pracowników zatrudnionych w KWK Piast i KWK Brzeszcze - "obszar funkcjonowania kopalń KWK Piast i KWK Brzeszcze".

Zmiana miejsca wykonywania pracy wewnątrz poszczególnych obszarów określonych w pkt 1-5 następować będzie po konsultacji z organizacją związkową, do której należy pracownik, której czas wynosić będzie 5 dni. Po konsultacji, o zmianie miejsca pracy pracownik powinien być poinformowany na 5 dni przed tą zmianą.

 

§ 3

W Regulaminach Pracy wszystkich kopalń KW S.A. wprowadza się następujący zapis: "Dyrektor Kopalni, po konsultacji z organizacjami związków zawodowych działających w kopalni, może ustalić inny czas rozpoczęcia i kończenia pracy, jeżeli wymagać będzie tego potrzeba kopalni i KW S.A. (zagrożony wynik ekonomiczny, zagrożone bezpieczeństwo kopalni lub zatrudnionej załogi), informując o tym wcześniej załogę.".

 

§ 4

 

Likwiduje się fundusz motywacyjny, o którym mowa w § 2 Porozumienia z dnia 5 października 2012 r.

 

§ 5

 

Likwiduje się zwiększone świadczenia chorobowe, o których mowa w załączniku nr 9 do Porozumienia z dnia 20 grudnia 2004 r. Załącznik ten otrzymuje nowe brzmienie określone w załączniku nr 1 do niniejszego Porozumienia.

 

§ 6

 

1.  Na podstawie art. 9.1 Kodeksu pracy zmniejsza się roczny wymiar bezpłatnego węgla przysługującego emerytom, rencistom i innym uprawnionym osobom o jedną tonę rocznie - na okres dwóch lat. Uprawnionym członkom rodziny przysługuje bezpłatny węgiel w łącznym wymiarze pomniejszonym o jedną tonę rocznie.

2.  Postanowienia ust. 1 dotyczą wszystkich uprawnionych, niezależnie od źródła finansowania bezpłatnego węgla.

3. Strony Porozumienia będą corocznie negocjować wymiar bezpłatnego węgla, uwzględniając kondycję finansową Spółki.

 

§ 7

 

Pracownicy przyjmowani do pracy w KW S.A. po dacie zawarcia niniejszego Porozumienia nie będą uprawnieni do otrzymywania bezpłatnego węgla po przejściu na rentę, emeryturę lub świadczenie przedemerytalne.

§ 8

 

1.    W związku z pkt 4 Porozumienia z dnia 16 lutego 2012 r. Strony niniejszego Porozumienia uzgadniają, że w 2014 r. nie nastąpi całkowita likwidacja różnic w przeciętnych miesięcznych wynagrodzeniach pomiędzy kopalniami KW S.A. Strony powrócą do negocjacji likwidacji różnic w przeciętnych miesięcznych wynagrodzeniach pomiędzy kopalniami KW S.A., w przypadku, gdy zgodnie z § 1 przestanie obowiązywać zawieszenie 14-tej pensji dla pracowników administracji.

2. Dopuszczalne przeciętne miesięczne wynagrodzenia w jednostkach organizacyjnych KW S.A. w 2014 r., uwzględniające postanowienia niniejszego Porozumienia, określa załącznik nr 2 do Porozumienia.

 

§ 9

 Na podstawie § 8.17 Porozumienia z dnia 20.12.2004 r. ustala się wskaźnik waloryzacji dodatków i świadczeń wymienionych w tym przepisie w 2014 r. w wysokości 0,0 %.

 

§ 10

 Zarząd KW S.A. gwarantuje wszystkim pracownikom zatrudnionym na czas nieokreślony, za wyjątkiem pracowników wymienionych w § 1 niniejszego Porozumienia, zatrudnienie w Kompanii Węglowej S.A. do końca 2020 roku, z tym że gwarancja zatrudnienia nie dotyczy pracowników nabywających uprawnienia emerytalne, przechodzących do nowego pracodawcy w trybie artykułu 23.1 Kodeksu pracy oraz naruszających przepisy Kodeksu pracy.

  

§ 11

 Zarząd KW S.A. odstępuje od sprzedaży aktywów finansowych niżej wymienionych:

- Konsorcjum Ochrony Kopalń Sp. z o.o.,

- Gliwicki Zakład Usług Górniczych Sp. z o.o.

 

§ 12

 Zarząd KW S.A. odstępuje od likwidacji Zakładu Górniczych Robót Inwestycyjnych oraz od przekształcenia w spółkę Zakładu Remontowo-Produkcyjnego.

 

§ 13

 Porozumienie wchodzi w życie z dniem podpisania, z wyjątkiem § 1 i § 4, które wchodzą w życie z mocą obowiązującą od dnia 1 stycznia 2014 r.

 


ZWIĄZKOWE POROZUMIENIE

 

DLA ZAŻEGNANIA KONFLIKTU

 

W czwartek 23 stycznia br. wszystkie organizacje związkowe działające w Kompanii Węglowej S.A. po burzliwej, ale merytorycznej dyskusji wypracowały kształt kompromisowego porozumienia, które w piątek 24 stycznia br. zostało doprecyzowane i przedstawione zarządowi Kompanii Węglowej S.A.

 

Związkowe „Porozumienie”, jest kolejnym aktem dobrej woli strony społecznej dla zażegnania narastającego konfliktu w Kompanii na tle opracowanego i mającego być wdrażanego w życie nowego „Programu restrukturyzacji Kompanii Węglowej S.A. na lata 2014 – 2020”. 

 

Związkowcy doskonale zdają sobie sprawę z tego, że po nierozważnych wypowiedziach związku zawodowego Kadra, które spowodowały zerwanie trwając ponda miesiąc konsultacji programu, powrót do stołu negocjacyjnego będzie bardzo trudny.

 

Niemniej jednak potrafili wypracować projekt konstruktywnego „Porozumienie”, które teraz Zarząd Kompanii Węglowej S.A., powinien przyjąć za podstawę do uzyskania spokoju społecznego, który jest niezbędny dla realizacji każdego programu.

 



FIASKO ROZMÓW W KOMPANII WĘGLOWEJ S.A.

Ponad miesięczne negocjacje nad nowym kształtem projektu „Programu restrukturyzacji Kompanii Węglowej S.A. na lata 2014 – 2020”, zakończyły się 16 stycznia br. totalnym fiaskiem z powodu oświadczenia ZZ "Kadra", że nie ma z ich strony zgody na taki projekt porozumienia, który został przesłany stronie związkowej w dniu 16 stycznia br. po godz. 12.

 

 

 

Za nim jednak do tego doszło, to odbyła się dyskusja na temat planowanej likwidacji KWK "Piekary" z udziałem silnej reprezentacji z tej kopalni, wspartej wiceprezydentem miast Piekary. Dyskusja w tym gronie z pewnymi oporami i zgrzytami przyniosła jednak pewne uzgodnienie, że likwidacja KWK „Piekary” może się rozpocząć dopiero po analizie jej zasadności ze strona związkową w 2017 r. W przypadku zmiany sytuacji finansowej, możliwe jest odstąpienie od niej, a także przyjęcie innych alternatywnych rozwiązań.

Wracają do ZZ Kadry, to zaraz po uzgodnieniu zapisów dotyczących KWK „Piekary” z ust przewodniczącego ZZ „Kadry”, padło oświadczenie, że Kadra podjęła uchwałę, że nie akceptuje treści tekstu projektu porozumienia przesłanego stronie związkowej  po godzinie 12. Po tym oświadczeniu wiceprezes Piotr Rykala, wymienił najistotniejsze elementy porozumienia, które wymagają i nie wymagają uzgodnienia ze stroną związkową.

Na kolejne pytanie, czy są jakieś elementy projektu porozumienia, co do których Kadra jest skłonna podpisać się pod nimi, padła odpowiedź, że skoro wiele elementów porozumienia jest nie do przyjęcia, to nie ma mowy o przyjęciu całego porozumienia.

 Po przerwie wiceprezes Marek Uszko, zapytał przewodniczącego Kadry, czy w temacie alternatywnych rozwiązań w zamian za łączenie kopalń, któremu poświęciliśmy bardzo dużo czasu, jest zgoda Kadry? W odpowiedzi padła odpowiedź, że do tak zaprojektowanego projekt nie ma zgody Kadry.
Po krótkiej wymianie zdań Uszko podziękował wszystkim za ponad miesięczny okres negocjacji i oznajmił, że w tej sytuacji z powodu stanowiska Kadry, będzie przedłożony do akceptacji Rady Nadzorczej projekt programu w wersji pierwotnej. Nie wykluczył jednak, możliwości wprowadzenia do niego pewnych elementów negocjowanych ze stroną związkową.

Całe te zamieszanie związane z oświadczeniem Kadry spowodowało, że nie doszło do omówienie punku porozumie, w którym jest mowa o pracownikach administracji, a co do którego chcieliśmy wnieś zapis, kogo za administrację powinno się rozumieć.

W tym temacie mieliśmy też silne wsparcie naszych dwóch ekspertek z oddziału kontroli jakości i działu obsługi klienta, które zamierzały zarządowi i pozostałym związkom zawodowym wyjaśnić, czym różni się ich praca od pracy administracji.

Również z powodu oświadczenia Kadry nie udało się omówić otrzymanej od zarządu KW odpowiedzi na, nie tylko nasze, ale całej strony związkowej pismo w sprawie  zaliczenia dozoru przeróbki mechanicznej węgla do pomostówek, której treść wraz z projektem roboczym negocjowanego porozumienia przedstawiamy poniżej.



 

Porozumienie

 

zawarte w dniu ……………………… 2014 r.

 

pomiędzy Zarządem Kompanii Węglowej S.A.

 

a organizacjami związków zawodowych

 

 

 

- projekt -

 

 

Zarząd KW S.A. i organizacje związków zawodowych, po analizie sytuacji ekonomiczno-finansowej KW S.A., postanawiają:

 

§ 1

1.    Pracownikom administracji nie będzie wypłacana dodatkowa nagroda roczna, tzw. 14-ta pensja, za lata 2014-2016 - na podstawie art. 91 Kodeksu pracy zawiesza się w tym okresie stosowanie § 8 Porozumienia z dnia 20 grudnia 2004 r. wraz z załącznikiem nr 5 do tego Porozumienia.

2. W okresie zawieszenia 14-tej pensji dla pracowników wymienionych w ust. 1 zatrudnionych na czas nieokreślony udziela się gwarancji zatrudnienia w Kompanii Węglowej S.A., z tym że gwarancja zatrudnienia nie dotyczy pracowników nabywających uprawnienia emerytalne, przechodzących do nowego pracodawcy w trybie artykułu 231 Kodeksu pracy oraz naruszających przepisy Kodeksu pracy.

3.  W razie osiągnięcia przez Spółkę poprawy kondycji finansowej, w tym w szczególności poprawy płynności finansowej, Strony Porozumienia mogą postanowić o przywróceniu w całości lub części dodatkowej nagrody rocznej dla pracowników administracji za dany roku.

 

§ 2

1.    Dodatkowa nagroda roczna, tzw. 14-ta pensja, za 2013 r. zostanie wypłacona pracownikom KW S.A. w dwóch równych ratach, w następujących terminach: do 15 lutego 2014 r. i do 15 kwietnia 2014 r. Oprocentowanie z tytułu opóźnienia wypłaty wyniesie 5,50% w skali roku.

2.    Dodatkowa nagroda roczna, tzw. 14-ta pensja, za 2014 r. i lata następne będzie wypłacana w czterech równych ratach, w następujących terminach: do 15 lutego, do 15 marca, do 15 kwietnia i do 15 maja następnego roku, lub na wniosek pracownika jednorazowo w terminie do 15 maja następnego roku.

 

§ 3

1. Zarząd odstępuje od łączenia kopalń przewidzianego w projekcie „Programu restrukturyzacji Kompanii Węglowej S.A. na lata 2014-2020”.

2.    Jednocześnie Strony niniejszego Porozumienia postanawiają, że w umowach o pracę pracowników kopalń nastąpi zmiana miejsca wykonywania pracy, określająca to miejsce jako:

1)   dla pracowników zatrudnionych w KWK Chwałowice i KWK Jankowice - „obszar funkcjonowania kopalń KWK Chwałowice i KWK Jankowice”,

2)   dla pracowników zatrudnionych w KWK Marcel i KWK Rydułtowy-Anna - „obszar funkcjonowania kopalń KWK Marcel i KWK Rydułtowy-Anna”,

3)   dla pracowników zatrudnionych w KWK Bobrek-Centrum i KWK Piekary - „obszar funkcjonowania kopalń KWK Bobrek-Centrum i KWK Piekary”,

4) dla pracowników zatrudnionych w KWK Bielszowice, KWK Halemba-Wirek i KWK Pokój - „obszar funkcjonowania kopalń KWK Bielszowice, KWK Halemba-Wirek i KWK Pokój”,

5) dla pracowników zatrudnionych w KWK Brzeszcze i KWK Piast - „obszar funkcjonowania kopalń KWK Brzeszcze i KWK Piast”,

6)   dla pracowników zatrudnionych w KWK Bolesław Śmiały i KWK Ziemowit - „obszar funkcjonowania kopalń KWK Bolesław Śmiały i KWK Ziemowit”.

3.  Zarząd KW S.A., po konsultacji ze związkami zawodowymi, może podjąć decyzję o alokacji pracowników poza obszar określony w ich umowach o pracę.

 

§ 4

1.    Likwiduje się fundusz motywacyjny, o którym mowa w § 2 Porozumienia z dnia 5 października 2012 r. Zarządu KW S.A. z organizacjami związków zawodowych.

2.    W razie osiągnięcia przez Spółkę poprawy kondycji finansowej, w tym w szczególności poprawy płynności finansowej, Strony Porozumienia przystąpią do negocjacji nad przywróceniem funduszu motywacyjnego.

 

§ 5

Likwiduje się dopłaty do chorobowego, a tym samym traci moc załącznik nr 9 do Porozumienia z 20.12.2004 r.

 

§ 6

Pracownicy administracji nie będą otrzymywać świadczenia w postaci prawa do posiłku profilaktycznego, wynikającego z załącznika nr 13 do Porozumienia z 20.12.2004 r.

 

§ 7

1.    Na podstawie art. 91 Kodeksu pracy zmniejsza się roczny wymiar bezpłatnego węgla przysługującego emerytom, rencistom i innym uprawnionym osobom do dwóch ton rocznie - na okres dwóch lat. Uprawnionym członkom rodziny przysługuje bezpłatny węgiel w łącznym wymiarze 2 ton rocznie.

2.    Dotychczasowe uprawnienia do bezpłatnego węgla w niższym wymiarze niż 2 tony pozostają bez zmian.

3.    Bezpłatny węgiel przysługujący za 2014 r. pobrany przed datą podpisania niniejszego Porozumienia w wymiarze większym niż określony w ust. 1 zostanie odliczony z rocznego wymiaru węgla przysługującego za 2015 r.

4.  Postanowienia ust. 1-3 dotyczą wszystkich uprawnionych, niezależnie od źródła finansowania bezpłatnego węgla.

5. Strony Porozumienia będą corocznie negocjować wymiar bezpłatnego węgla. Warunkiem przystąpienia do tych negocjacji jest poprawa kondycji finansowej Spółki, w tym w szczególności poprawa płynności finansowej.

 

§ 8

Dla pracowników zatrudnionych w KW S.A. po dacie zawarcia niniejszego Porozumienia likwiduje się prawo do bezpłatnego węgla.

 

§ 9

1. W związku z pkt 4 Porozumienia z dnia 16 lutego 2012 r. Strony niniejszego Porozumienia uzgadniają, że w 2014 r. nie nastąpi całkowita likwidacja różnic w przeciętnych miesięcznych wynagrodzeniach pomiędzy kopalniami KW S.A. Strony powrócą do negocjacji likwidacji różnic w przeciętnych miesięcznych wynagrodzeniach pomiędzy kopalniami KW S.A. w przypadku, gdy zgodnie z § 1 przestanie obowiązywać zawieszenie 14-tej pensji dla pracowników administracji.

2.    Dopuszczalne przeciętne miesięczne wynagrodzenia w jednostkach organizacyjnych KW S.A. w 2014 r., uwzględniające postanowienia niniejszego Porozumienia, określa załącznik do Porozumienia.

 

§ 10

Na podstawie § 817 Porozumienia z 20.12.2004 r. ustala się wskaźnik waloryzacji dodatków i świadczeń wymienionych w tym przepisie w 2014 r. w wysokości 0,0 %.

 

§ 11

 

W Regulaminach Pracy wszystkich kopalń KW S.A. wprowadza się następujący zapis: „Dyrektor Kopalni, po zasięgnięciu opinii organizacji związkowych działających w kopalni, może ustalić inny czas rozpoczęcia i kończenia pracy, jeżeli wymagać będzie tego potrzeba kopalni, informując o tym wcześniej załogę.”.

 

§ 12

Zarząd KW S.A. gwarantuje pracownikom zatrudnionym na czas nieokreślony pod ziemią i w zakładach przeróbki mechanicznej węgla zatrudnienie w Kompanii Węglowej S.A. do 2020 roku, z tym że gwarancja zatrudnienia nie dotyczy pracowników nabywających uprawnienia emerytalne, przechodzących do nowego pracodawcy w trybie artykułu 231 Kodeksu pracy oraz naruszających przepisy Kodeksu pracy.

 

§ 13

Porozumienie wchodzi w życie z dniem podpisania, z tym że:

1)    § … wchodzi w życie z mocą obowiązującą od dnia … .

2)     

 

Uwaga:

-          Nastąpi usystematyzowanie poszczególnych paragrafów, przedstawione zostanie na początku spotkania.

-          W załączeniu przesyłamy również symulacje wynagrodzeń w poszczególnych jednostkach KW S.A. w 2014 r., uwzględniającą brak 14-tej pensji dla pracowników administracji oraz likwidacji dopłaty do chorobowego.

 

 

Organizacje

związków zawodowych:

 

Za Zarząd

Kompanii Węglowej S.A.:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zakładowa Organizacja Koordynacyjna

NSZZ „Solidarność” Kompanii Węglowej S.A.

 

Zakładowa Organizacja Koordynacyjna Związku Zawodowego Górników w Polsce Kompanii Węglowej S.A.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Związek Zawodowy „Kadra”

Kompanii Węglowej S.A.

 

Komisja Zakładowa

Wolnego Związku Zawodowego „Sierpień 80”

Kompanii Węglowej S.A.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zakładowa Organizacja Koordynująca Związku Zawodowego

Pracowników Dołowych

przy Kompanii Węglowej S.A.

 

Zakładowa Organizacja Koordynacyjna „Kontra” przy Kompanii Węglowej S.A.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zakładowa Organizacja Koordynacyjna Związku Zawodowego Pracowników Zakładów Przeróbki Mechanicznej Węgla w Polsce „Przeróbka” Kompanii Węglowej S.A.

 

Zakładowa Organizacja Koordynacyjna Związku Zawodowego

Ratowników Górniczych w Polsce

przy Kompanii Węglowej S.A.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zakładowa Organizacja Koordynacyjna

NSZZ „Solidarność 80”

Kompanii Węglowej S.A.

 

Związek Zawodowy Ratowników

Kompanii Węglowej S.A.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Związek Zawodowy Jedności Górniczej

Zarząd Zakładowy

przy Kompanii Węglowej S.A.

 

Zakładowa Organizacja Koordynacyjna Związku Zawodowego Maszynistów Wyciągowych Kopalń w Polsce

przy Kompanii Węglowej S.A.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

           Zakładowa Organizacja Związkowa
                      „Kadra XXI” KW S.A.



 

ZALICZYĆ PRACĘ DOZORU PRZERÓBKI DO PRAC SZCZEGÓLNYCH


W dniu 30 grudnia 2013 r. działajace w Kompanii Węglowej S.A. związki zawodowe przedłożyli pismo, w którym zawarta jest konkretna propozycja złagodzenia skutków planowanej redukcji zatrudnienia....

Więcej tutaj...

 


POGOTOWIE STRAJKOWE

Pismem z dnia 24 października br., działające w Kompanii Węglowej S.A. związki zawodowe zwróciły się do Janusza Piechocińskiego, wicepremiera rządu RP i zarazem ministra gospodarki z żądaniem pilnego spotkania w sprawie przyszłości górnictwa węgla kamiennego, a w szczególności Kompanii Węglowej S.A. W swym piśmie między innymi napisali:

"Jako organizacje związkowe działające w Kompanii Węglowej stwierdzamy, że Zarząd Kompanii Węglowej S.A. nie przejmuje się losem swoich pracowników i traktuje ich przedmiotowo. Uważamy, że takie działanie nie tylko nie uspokoi atmosfery w kopalniach, ale może doprowadzić do niekontrolowanego wybuchu niepokojów społecznych. Rodzi się zatem pytanie: komu na tym zależy? Zarządowi, Radzie Nadzorczej, bo wierzymy głęboko, że nie właścicielowi spółki.

Nie mogąc biernie stać z boku i przyglądać się łamaniu przez Zarząd Kompanii Węglowej S.A. zasad dialogu społecznego i zawartych wcześniej porozumień, zmuszeni jesteśmy podjąć działania w obronie naszych załóg i ogłosić pogotowie strajkowe.

W Polsce trwa debata na temat kondycji i przyszłości polskiego węgla wobec kłopotów finansowych spółek węglowych, a w szczególności Kompanii Węglowej S.A., spowodowanych milionami ton węgla zalegającego na kopalnianych zwałowiskach. Na temat górnictwa wypowiadają się wszyscy, którzy kiedykolwiek mieli z nim styczność, sugerując różne rozwiązania. W tej dyskusji nasz niepokój budzi brak stanowiska właściciela polskiego górnictwa węglowego, Skarbu Państwa, którego reprezentuje Ministerstwo Gospodarki. Nadszedł już czas, by otwarcie powiedzieć, jakie plany w stosunku do górnictwa, a w szczególności do Kompanii Węglowej S.A. ma polski rząd. Czy zapewnienie bezpieczeństwa energetycznego kraju w oparciu o nasz narodowy skarb - węgiel, czy może dążenie do likwidacji polskiego górnictwa i braku suwerenności energetycznej? Bez mądrej i długofalowej strategii dla górnictwa dojdzie do likwidacji kilkudziesięciu tysięcy miejsc pracy i niewyobrażalnego dramatu ludzkiego na Śląsku i w innych częściach kraju. Oczekujemy podjęcia natychmiastowych systemowych działań i stworzenia polityki energetycznej kraju opartej na węglu, bo nie ma innej alternatywy dla Polski. Wszelkie zaniechania   w obecnej sytuacji będą nieodwracalne i doprowadzą do katastrofy całego kraju.

W trakcie ubiegłorocznych i tegorocznych wizyt Pana Premiera na Śląsku, m.in.  w ramach spotkań z Międzyzwiązkowym Komitetem Protestacyjno - Strajkowym, padały deklaracje odbycia serii spotkań z centralami związków zawodowych działających w górnictwie węgla kamiennego. Mieliśmy rozmawiać nie tylko o problemach naszej branży, ale również o całym sektorze paliwowo-energetycznym.

Związki Zawodowe działające w Kompanii Węglowej S.A. domagają się pilnego spotkania dotyczącego przyszłości naszej spółki i branży".


4 WRZEŚNIA 2013 R. 200 TYSIĘCY ZWIĄZKOWCÓW Z CAŁEGO KRAJU
MANIFESTOWAŁO W WARSZAWIE SWE NIEZADOWOLENIE


 

MANIFESTACJA NADZIEI ZWYCIĘSTWA!!!

 

 14 września 2013 r. – ok. 200 tys. oburzonych ludzi z całej polski zamanifestowało w Warszawie swe niezadowolenie z ciągłego okradania przez rządzącą koalicję PO i PSL z uprawnień i nadziei.

 

Nadzieja jednak wróciła, gdy 200 tys. gardeł skandowało - Dość lekceważenia społeczeństwa!

 

Manifestacja, była  kulminacją trwających od 11 września br. „Ogólnopolskich Dni Protestu”, zorganizowanych wspólnie przez trzy centrale związkowe tj. OPZZ, NSZZ "Solidarność" i Forum Związków Zawodowych. Związkowcy z każdej organizacji wyruszyli z trzech miejsc;  OPZZ sprzed Pałacu Kultury i Nauki, FZZ – ze Stadionu Narodowego, a Solidarność sprzed Sejmu, gdzie od 11 września br., było związkowe miasteczko namiotowe, które też ruszyło na Plac Zamkowy, na którym manifestacja się zakończyła.

 

Tradycyjnie według stołecznego ratusza - manifestacja zgromadziła 100 tys. osób, służby porządkowych mówią zaś, tylko o ponad 70 tys., a my twierdzimy, że było nas wszystkich ok. 200 tys.

Jako związkowcy z ZZ „PRZERÓBKA”, wiemy o czym mówi, bo byliśmy w Warszawie i na własne oczy widzieliśmy, że końca manifestacji z każdej z trzech stron, nie było widać.

Szliśmy z nadzieją, przywrócenia naszych uprawnień emerytalnych, wywalenia do kosza bzdurnych ustaw o wydłużeniu wieku emerytalnego, o elastycznym czasie pracy, itd.

Protestując przeciwko upodlaniu Polaków, głodowym płacom, braku pracy dla młodych, braku dostępu do świadczeń zdrowotnych, nieudolnej polityce rządu, która doprowadza do tego, że nie tylko młodzi ludzie chcą wyjechać z kraju za chlebem, ale także starsi.
 
Wszystkim członkom ZZ "PRZERÓBKA", którzy wzięli czynny udział w największej w Polsce manifestacji gratulujemy słusznego wyboru, uporu i wytrzymałości, za co bardzo dziękujemy!

W uszach do tej pory dźwięczą nam wuwuzela, gwizdki, syreny, klaskarki, a także wybuchy petard. Mimo tego manifestacja od samego początku, aż do końca, przebiegała w pokojowej atmosferze.






POWSTAŁ NAJWIĘKSZY
W POLSCE MIĘDZYZWIĄZKOWY KOMITET PROTESTACYJNO - STRAJKOWY













KLIKNIJ W OBRAZ I ZOBACZ

 

W WARSZAWIE O GÓRNICTWIE

 

 

W dniu 4 czerwca br. obradował w Warszawie – Trójstronny Zespół ds.  Bezpieczeństwa Socjalnego Górników, którego największym efektem było to, że po prawie rocznej przerwie strona rządowa, pracodawcy i związki zawodowe razem przy stole nie tyle negocjacyjnym, ale informacyjnym wymienili między sobą poglądy na temat obecnej sytuacji górnictwa i sposobów na jej uzdrowienie.

Stronę rządową w spotkaniu reprezentował wiceminister gospodarki Tomasza Tomczykiewicza, w asyście wiceminister skarbu Urszuli Pasławskiej, i choć tradycyjnie obrady Zespołu przebiegały wedle starej zasady, związki zawodowe - swoje, a rząd - swoje, czasami wyręczany przez pracodawców, to jednak w sprawie żywotnej dalszego funkcjonowania zagrożonych kopalń „Piekary”, „Brzeszcze” i „Silesia”, doszło do zapewnienia, że o ich likwidacji nie ma mowy, a jedynie są prowadzone działania restrukturyzacyjne, naprawcze i antykryzysowe itd.

Ważnym potwierdzeniem zgodności wszystkich parterów Zespołu w tym temacie, było wypracowanie wspólnego stanowiska w sprawie planów budowy drogi S-1. Jego pełną treść przytaczamy poniżej:

 

 

Stanowisko

 

 

Zespół Trójstronny ds. Bezpieczeństwa Socjalnego Górników na posiedzeniu w dniu 4 czerwca 2013 r. w Warszawie wyraża negatywne stanowisko wobec planów budowy drogi S- 1 na obszarach złóż węgla kamiennego objętych koncesjami na wydobycie tego surowca przez kopalnie „Brzeszcze” i „Silesia”.

 

 

Strona rządowa:      Strona pracodawców:       Strona Związków Zawodowych:

Oprócz tematów dotyczących poszczególnych kopalń, były również omówione sprawy strategiczne dla całego górnictwa, jak narastający wciąż import węgla do Polski, utrzymujący się kryzys w zakresie sprzedaży węgla, a tym samym rosnących zwałów węgla, poczynionych zmian w zakresie wprowadzonej akcyzy na węgiel, polityki państwa w stosunku do górnictwa, a właściwie rzecz ujmując jej braku, polityki zatrudnienia, zamierzeń JSW S.A. w zakresie wydłużenia czasu pracy, zaawansowanych planów zmian dotyczących wprowadzenia tzw. temperatury zastępczej, która ma pozwolić na wydłużenie pracy górników w wyższej temperaturze na dole.

Oprócz tych wszystkich spraw, to ZZ „PRZERÓBKA”, poruszył również na Zespole tematykę uprawnień emerytalnych pracowników dozoru inżynieryjno – technicznego oraz niektórych stanowisk robotniczych (np. elektryków) Zakładów Przeróbczych, w kontekście dążenia do tego, aby jak najwięcej osób zatrudnionych w górnictwie, a posiadających uprawnienia emerytalne, przechodziło na te uprawnienia robiąc tym samym miejsce młodym pracownikom.  

Mimo, że takiego punktu w porządku  obrad Zespołu nie było, to po wypowiedzi Prezesa JSW, który nieoczekiwanie  stwierdził, że w JSW S.A. jest aż 1200 osób zatrudnionych na powierzchni, którzy mimo posiadanych uprawnień emerytalnych, nie chcą z tych uprawnień skorzystać, to zawnioskowaliśmy o przedstawienie tej informacji na piśmie, bo przeważnie jest odwrotnie. Naszym zdaniem, ciągły niezrozumiały upór pracodawców w nieuznawaniu stanowisk pracy dozoru i elektryków ZPMW, jako uprawniających do emerytury pomostowej jest nieracjonalny. Dlatego wciąż postulujemy o ludzkie podejście  do rozwiania tych spraw i przy każdej tego się domagamy, aż do skutku.

 


KRAJOWE ZEBRANIE

 

SPRAWOZDAWCZO - WYBORCZE

 

 

ZZ "PRZERÓBKA"

 

 

 

 

W dniach 28-29 maja 2013 r. w Ośrodku Zagroń w Istebnie, odbyło się Krajowe Zebranie Sprawozdawczo - Wyborcze Delegatów Związku, które dokonało podsumowania minionej kadencji oraz wybrało nowe władze Związku VI - kadencji, przypadającej na lata 2013 - 2017.

  

W pierwszej części zebrania, Krajowi Delegaci w wyniku dyskusji, a następnie głosowania przyjęli przedłożone sprawozdania z działalności Zarządu Krajowego i Krajowej Komisji Rewizyjnej oraz udzieli absolutorium ustępującym władzą Związku, dokonując tym samym podsumowania minionej kadencji.  

 

 

 

W drugiej części, Krajowe Zebranie Delegatów przystąpiło do przeprowadzenia wyborów nowych władz Związku. W wyniku, których do Zarządu Krajowego i Krajowej Komisji Rewizyjnej Związku zostały wybrane następujące osoby:

 

 

 

 

Zarząd Krajowy:

1.  Sławomir Łukasiewicz - przewodniczący,
2.    Janina Musiał - wiceprzewodnicząca,
3.    Adam Tąpała - wiceprzewodniczący,
4.    Ryszard Jędyk - sekretarz,
5.    Krzysztof Dopart - skarbnik,
6.    Ryszard Bronisz,
7.    Mirosław Foszmańczyk,
8.    Krzysztof Targosiński,
9.    Józef Kloc,
10. Waldemar Szuman,
11. Iwona Gadomska.

  

 

Krajowa Komisja Rewizyjna:

 


1. Roman Gorczyca - przewodniczący,

 

2. Władysław Mucha - wiceprzewodniczący,

 

3. Mirosław Mróz – wiceprzewodniczący.

 

 

 

Nowowybranym życzymy samych sukcesów dla dobra Członków Związku i ich rodzin.  


PŁACOWE ZACHOWANIE ZARZĄDU KATOWICKIEGO HOLDINGU WĘGLOWEGO – 1000  ZŁ BRUTTO JEDNORAZÓWKI PLUS  3 % STAWKI   

 

 

 Zachowanie się Zarządu Katowickiego Holdingu S.A. jest co najmniej dziwne, i choć trochę trąci przebiegłością, to mimo wszystko jest prowokacyjną perfidią, która odbije się czkawką Zarządowi KHW S.A.  W trakcie bowiem trwających w dniu 23 maja br. negocjacji płacowych, nagle zarząd spółki odszedł od stołu i przerywając rozmowy poinformował o wydanym przez siebie komunikacie skierowany do załogi KHW S.A.  

Czytamy w nim między innymi, że zarząd KHW wychodząc naprzeciw oczekiwaniom załogi oraz uwzględniając możliwości i sytuację ekonomiczno-finansową Spółki, podjął decyzję o:

 


1. podwyżce z dniem 01.06.2013 r. stawek osobistego zaszeregowania wszystkich pracowników kopalń i zakładów KHW SA o 3 proc.,

 

 2. wypłacie z okazji XX-lecia powstania Spółki jednorazowej premii w wysokości 1000,00 zł brutto dla każdego pracownika będącego w stanie zatrudnienia w dniu 31.05.2013 r.".

 

 W komunikacie podkreśla się, że decyzja ta wyczerpuje możliwości finansowe Spółki w bardzo trudnym dla KHW SA i górnictwa węglowego okresie. Podyktowana jest również troską zarządu zarówno o interesy Spółki jak i dbałością o interesy załogi.

Komunikat podpisali Roman Łój, prezes, i Waldemar Mróz, wiceprezes ds. pracy.
 

 

 
ROZMOWY I AKCJA PROTESTACYJNA W KATOWICKIM HOLDINGU WĘGLOWYM

 

  

Od południa 21 maja 2013 r. rozpoczęła się spontaniczna akcja protestacyjna przed siedzibą Katowickiego Holdingu Węglowego S.A. W jej efekcie doszło do przerwania negocjacji płacowych.
Przedstawiciele wszystkich działający w KHW S.A. związków zawodowych w tym ZZ "PRZERÓBKA",
oczekiwali jednak przed siedzibą holdingu na wznowienie negocjacji.

Z kolei działacze związkowi od wewnatrz zabiegali o wznowienie rozmów. W efekcie, których w dniu 22 maja br. w godzinach po południowych akcja protestacyjna przed siedzibą KHW została przerwana.

Ryszard Jędyk - przewodniczący ZOK ZZ "PRZERÓBKA" KHW S.A. powiedział nam - tak się stało, ponieważ strona społeczna otrzymała zapewnienie od zarządu Spółki, że rozmowy płacowe zostaną wznowione 23 maja br. o godz. 12.00.

- Ogromną zasługę w doprowadzeniu do wznowienia rozmów miał kobiecy temperamnet - Janiny Musiał, przewodniczący ZZ "PRZERÓBKA" w KHW S.A. przy KWK "Murcki - Staszic".

Stronie społecznej chodzi o to, aby zarząd KHW S.A. ustalił wreszcie sensowne zasady wynagradzania. Uzależnione  od czasu pracy oraz charakteru i miejsca wykonywania pracy z podziałem na grupy zawodowe i stanowiska pracy poprzez przyznanie pracownikom KHW S.A. gwarantowanych dodatków do każdej przepracowanej dniówki.

Inne rozwiązania płacowe także wchodzą w rachubę, pod warunkiem urealnienia poziomu wynagrodzeń względem wzrastających kosztów utrzymania.


AROGANCKA „BUTA” W WYKONANIU MARKA BUCIORA, WICEMINISTRA RESORTU PRACY, PRZEKRACZA WSZELKIE GRANICE PRZYZWOITOŚCI WŁADZY!
 
 


BEZPIECZNE POWITANIE KOMISJI BEZPIECZEŃSTWA PRACY -

W dniu 11 kwietnia 2013 r. przed posiedzeniem plenarnym Komisji Bezpieczeństwa Pracy w Górnictwie, miało miejsce - bezpieczne powitanie członków tej komisji przed siedzibą Wyższego Urzędu Górniczego. 
Powitanie zorganizowali spontanicznie Członkowie ZZ "PRZERÓBKA", którzy witali uczestników dwoma transparentami o wymownej treści:

DLA POPRAWY BEZPIECZEŃSTWA PRACY 
W ZAKŁADACH PRZERÓBKI WĘGLA
KATALOGU DOBRYCH PRAKTYK ŻĄDAMY!

BEZPIECZNIE DOPRACOWAĆ DO EMERYTURY 
ZAMIERZAMY I DODATKOWEGO URLOPU
PROZDROWOTNEGO SIĘ DOMAGAMY!




W WYŻSZYM URZĘDZIE GÓRNICZYM POWSTAJE:


 
"Katalog dobrych praktyk w zakresie poprawy bhp w zakładach przeróbczych”.

Oto jego robocza treść:

 

WYŻSZY URZĄD GÓRNICZY
KOMISJA BEZPIECZEŃSTWA PRACY W GÓRNICTWIE

 

 

 

KATALOG DOBRYCH PRAKTYK 

 

 W ZAKRESIE POPRAWY BHP
W ZAKŁADACH PRZERÓBCZYCH

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 Katowice,  2012 r.

 

 

 

 

 

Katalog dobrych praktyk

 

 

 

 

Niniejszy katalog zawiera propozycje działań, których wdrożenie w zakładach przeróbki mechanicznej węgla kamiennego powinno poprawić stan bezpieczeństwa, warunki i  higienę pracy.

 

 

 Dobre praktyki mające na celu poprawę stanu bezpieczeństwa i warunków pracy:

 

 

1.    Zapewnienie stabilnego, niezbędnego poziomu obłożenia wszystkich stanowisk pracy ciągu technologicznego pod względem ilościowym i wymaganych kalifikacji.

2.  Utrzymanie w pełnej sprawności technicznej maszyn i urządzeń, w tym systemów alarmowania zagrożenia pożarowego na pomostach, odpowiedniego oświetlenia , ogrzewania itp.

3.  Zapewnienie możliwości efektywnego wyposażenia i korzystania z instalacji przeciwpożarowych przez cały rok, również podczas występowania niskich temperatur w okresie zimowym.

4.    Bieżące usuwanie materiałów łatwopalnych z obiektów zakładów przeróbczych,
w tym usuwanie nagromadzeń urobku spod przenośników.

5.   Zapewnienie bardziej skutecznej profilaktyki medycznej w związku z dużą ilością zgonów naturalnych wśród pracowników w wieku powyżej 50 lat.

6.  Skuteczne zwalczanie przekroczeń NDS zapylenia na stanowiskach pracy i podejmowanie działań mających na celu obniżenie zapylenia.

7.  Stosowanie przez pracowników odpowiednio dobranego sprzętu ochrony  indywidualnej.

8. Poprawa funkcjonalności i higieny pomieszczeń socjalnych, z których korzystają pracownicy zakładów przeróbczych.

9.    Określenie potrzeb inwestycyjnych i remontowych w ZMPW w oparciu o wyniki przeprowadzonego auditu.

10.  Dokonanie weryfikacji dokumentacji wewnętrznych (instrukcji, zarządzeń KRZG, ustaleń kierownika działu itp.).

11. Przykładanie szczególnej wagi do właściwego prowadzenia robót spawalniczych w ZMPW w aspekcie ilości wydawanych zezwoleń oraz bezpiecznego ich wykonywania.


RZĄD WYGASZA EMERYTURY POMOSTOWE

 

 

 

Przyjęci do pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze po 1 stycznia 1999 r.  – skazani na pracę do 67 roku życia.

 

 

 

 W dniu 5 marca br. w Centrum Dialogu Społecznego w Warszawie, odbyło się kolejne starcie strony związkowej i rządowej w ramach powołanego roboczego zespołu ds. emerytur . Celem prac zespołu jest wypracowanie rozwiązania, które doprowadzi do zaniechania likwidacji rozwiązań emerytalnych przysługujących pracownikom zatrudnionym w warunkach szczególnych lub w  szczególnym charakterze.

 

Innymi słowy, chodzi o to, aby rząd odstąpił od zaplanowanej antyspołecznej likwidacji emerytur pomostowych, które w obecnym stanie prawnym są uprawnieniami wygaszającymi. Ich likwidacja doprowadzi do wykluczenia społecznego setek tysięcy ludzi ciężkiej i odpowiedzialnej pracy zatrudnionych w narażaniu na czynniki ryzyka zawodowego determinowanymi siłami natury i procesami technologicznymi, których mimo postępu nauki i techniki nie można wyeliminować w środowisku pracy.

 

Zdaniem naszej organizacji oraz pozostałych związków zawodowych, tak długo, jak długo w środowisku pracy, będą występować czynnika ryzyka kwalifikujące dany rodzaj pracy do szczególnych warunków lub do szczególnego charakteru, to tak długo muszą obowiązywać uprawnienia emerytalne pomostowe z tytułu pracy w tych warunkach – mówi Sławomir Łukasiewicz – przewodniczący ZZ „PRZERÓBKA” i zarazem członek zespołu z ramienia OPZZ.

 

Niestety rząd udaje, że nie wie o nieuniknionym zmniejszaniu się wraz z wiekiem człowieka sprawności psychofizycznej, która z maksymalną kompresją nasila się u osób wykonujących pracę w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze. Jednakże rząd doskonale zdaje sobie sprawę, że każdy pracownik, który przyjął się do pracy w tych warunkach po dniu 1 stycznia 1999 r. – jest tylko i wyłącznie dawcą składek na Fundusz Emerytur Pomostowych.

 

Równocześnie rząd od 2010 roku zarabia na pracownikach zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze grube miliony. Do czego niechętnie przyznaje się, matacząc danymi dotyczącymi stanu środków finansowych gromadzonych na Funduszu Emerytur Pomostowych, na zasadzie mówienia o stanie tych środków, a nie mówienia o czystym zysku netto, który na koniec roku 2012 wynosił, aż 293 674 000 zł.

 

Oczywiście zdaniem strony rządowej owa pozytywna wydolność FEP, zacznie się zmniejszać, co ma uzasadniać „czarne wizjonerstwo” ZUS na lata przyszłe.  

Jak ów Fundusz rósł na przestrzeni lat 2010 – 2012 przedstawia poniższa tabela i wykres, który opracowany została na podstawie danych ZUS, do których udało się nam dotrzeć.


 

 

Tab. Jak rośnie Fundusz Emerytur Pomostowych w Polsce w latach 2010 – 2012.

 

 

Opracowanie własne na podstawie danych Zakładu Ubezpieczeń Społecznych;

 

http://www.zus.pl/bip/pliki/FEP_na_31_12_2012.pdf

;

 

 

http://www.zus.pl/bip/pliki/Spr%20finansowe%20%20FEP_2011%20bilans.pdf


Rys. Jak rośnie FEP – opracowanie własne na podstawie danych ZUS.

 

RZĄDOWA EKSTERMINACJA 

 

Rządowa doktryna wygaszania uprawnień emerytalnych pomostowych, polegająca na świadomym  uchwaleniu ustawowego środka przymusu, jakim jest konieczność wykonywania dłuższej pracy w ekstremalnych warunkach, ma wyraźne znamiona – eksterminacji. Wzmacniana kłamliwą kampanią informacyjną, że uprawnienia emerytalne z tytułu pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, to „przywileje”, a nie należne uprawnienia, których zasadność utrzymania potwierdzają kryteria medyczne.

Eksterminacją określa się politykę – zagłady, wyniszczenia, ludobójstwa – specyficznych grup ludności z powodu ich odmienności. Rządząca koalicja PO i PSL, wygaszając uprawnienia pomostowe, ociera się nawet o zarzut „ludobójstwa”. Termin ten wprowadził polski prawnik Rafał Lemkin (1900–1959; po emigracji do USA używający imienia Raphaël) w swojej pracy "Axis Rule in Occupied Europe" ("Rządy Osi w okupowanej Europie") wydanej w 1944 r. w USA.  

 

Ludobójstwem, określa się zbrodnie przeciwko ludzkości, obejmującej celowe wyniszczanie całych lub części narodów, grup etnicznych, religijnych lub rasowych, zarówno poprzez fizyczne zabójstwa członków grupy, jak i kontrolę urodzin, przymusowe odbieranie dzieci czy stworzenie warunków życia obliczonych na fizyczne wyniszczenie.

 

Z tej naukowej definicji ludobójstwa, najbardziej pasują do obecnej polityki rządzącej koalicji PO i PSL, działania zmierzające do wygaszania emerytur pomostowych, których celem jest fizyczne wyniszczenie wszystkich zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze.

 

ZZ „PRZERÓBKA”, każdorazowo uzmysławia rządzącym, że nie można wygaszać uprawnień emerytalnych z tytułu pracy w szczególnych warunkach i w szczególnym charakterze, gdyż praca w tych warunkach mimo postępu nauki i zastosowaniu środków profilaktyki technicznej, organizacyjnej i medycznej, stawia przed pracownikami wymagania przekraczające poziom ich psychofizycznych możliwości, ograniczony w wyniku naturalnego procesu starzenia się,   jeszcze   przed   osiągnięciem wieku emerytalnego, w stopniu utrudniającym pracę na dotychczasowym stanowisku.

Mimo, że jesteśmy związkiem nielicznym, to zapewniamy, że zrobimy wszystko, aby przekonać decydentów do odstąpienia od wygaszania emerytur pomostowych, a także będziemy walczyć o przywrócenie wcześniejszych uprawnień emerytalnych.

Red. 10-03-2013

Drukuj


ZJAZD OBURZONYCH

Delegacja związkowców z OPZZ uczestniczyła 16 marca 2013 r. w spotkaniu „Platformy Oburzonych” w historycznej Sali BHP Stoczni Gdańskiej.

 

 

W spotkaniu na zaproszenie przewodniczącego NSZZ „Solidarność” Piotra Dudy m.in. uczestniczyli: przewodniczący Ogólnopolskiego Porozumienia Związków Zawodowych Jan Guz, przewodniczący Związku Zawodowego „Budowlani” Zbigniew Janowski, prezydent Związku Zawodowego Maszynistów Kolejowych w Polsce Leszek Miętek, przewodniczący Związku Zawodowego Pracowników Zakładów Przeróbki Mechanicznej Węgla w Polsce „Przeróbka” Sławomir Łukasiewicz, wiceprzewodniczący Związku Zawodowego Ratowników Górniczych w Polsce Paweł Wyciślok.

 

Poniżej przedstawiamy przesłanie z tego spotkania:

 

  

 

Miniony rok 2012 można z całą pewnością nazwać rokiem inicjatyw obywatelskich. Pod wnioskami ustawodawczymi i referendalnymi różne organizacje aktywnych obywateli zebrały blisko 5 mln podpisów. To wymagało wielkiego społecznego zaangażowania i wysiłku, i przeczy tezie, że my, Polacy, nie jesteśmy społeczeństwem obywatelskim.

 

Niestety! Decyzją partii politycznych i władzy wykonawczej, wszystkie nasze inicjatywy spotkał podobny los. Zostały zignorowane, wyrzucone do kosza, lub zalegają w tzw. sejmowej zamrażarce. 

 

My: organizacje społeczne, fundacje, stowarzyszenia, związki zawodowe, inicjatywy obywatelskie - zebrani w historycznej Sali BHP Stoczni Gdańskiej, jesteśmy oburzeni taką ignorancją władzy, która zamiast służyć obywatelom, pilnuje swoich partykularnych interesów. Tym samym zgodnie stwierdzamy, że polski system nie gwarantuje nam pełni konstytucyjnych praw, wynikających z możliwości sprawowania władzy w drodze demokracji bezpośredniej. 

 

W sposób szczególny ograniczone jest konstytucyjne prawo obywateli do wypowiadania się drodze referendum w najważniejszych sprawach państwa, takich jak np. wydłużenie wieku emerytalnego, czy zmiana ordynacji wyborczej na rzecz jednomandatowych okręgów wyborczych. 

 

W polskim prawie zebranie podpisów przez obywateli i złożenie skutecznego wniosku o rozpisanie ogólnokrajowego referendum nie skutkuje jego przeprowadzeniem. Bowiem to, czy referendum się odbędzie zależy od decyzji parlamentu.

 

Jedyną skuteczną drogą do zmiany tego stanu rzeczy jest zmiana Konstytucji w zakresie przepisów o referendum. Konieczna jest zmiana powodująca obligatoryjność przeprowadzenia referendum po spełnieniu warunków skutkujących złożeniem wniosku.

 

Znając stanowisko wszystkich parlamentarnych partii politycznych (PO, PiS, RP, PSL, SLD, SP) trzeba uznać, że droga parlamentarna nie daje nadziei na jej skuteczność. Nie mamy zaufania do partyjniactwa i dlatego sami nie zamierzamy powoływać kolejnej partii.

 

Dlatego my podpisani poniżej, przedstawiciele ponad 100 organizacji społecznych, fundacji, stowarzyszeń, związków zawodowych i inicjatyw obywatelskich, zwracamy się do Prezydenta RP z apelem i wnioskiem o wszczęcie procedury zmiany Konstytucji w zakresie przepisów o ogólnokrajowym referendum, które umożliwi obywatelom decydowanie w tak kluczowych sprawach jak wiek emerytalny, ordynacja wyborcza, finansowanie partii politycznych, ilość posłów, czy istnienie senatu.

 

Zwracamy uwagę, że już dzisiaj Prezydent RP jest inicjatorem zmian na rzecz referendów lokalnych, korzystnych dla małych społeczności lokalnych. Zmiany te są niewystarczające, ale idą w dobrym kierunku. Teraz czas na takie same fundamentalne zmiany w interesie wszystkich obywateli. 

 

Jednoznacznie stwierdzamy, że celem naszego działania nie jest tworzenie jakiegokolwiek bytu partyjno-politycznego, ale wyłącznie wspólne działanie na rzecz przywrócenia społeczeństwu prawa bezpośredniego decydowania o najważniejszych sprawach państwa. Jesteśmy zdeterminowani i zdecydowani dążyć do tego celu bez względu na czas i działania jakie będziemy musieli podjąć, korzystając z wszelkich dostępnych w demokratycznym państwie środków.

 

Same partie nie są wystarczające. Dlatego naszym zdaniem partie powinny podzielić się z obywatelami władzą i odpowiedzialnością za Polskę. Nasze postulaty wychodzą ponad wąskie grupy interesu: partyjne, związkowe, biznesowe czy medialne. Uważamy, że ponad podziałami jesteśmy w stanie działać razem dla dobra kraju, nas samych i naszych dzieci.

 



JEDZIEMY DO GDAŃSKA, JAKO OBURZENI, POKRZYWDZENI I WKURZENI, ABY UTWORZYĆ NOWY RUCH OBYWATELSKIEJ INICJATYWY


Początek - 16 marca 2013 r. o godzinie 12.00 w historycznej Sali BHP w Gdańsku.

 

 

W WYŻSZYM URZĘDZIE GÓRNICZYM O BEZPIECZEŃSTWIE PRACY W ZAKŁADACH PRZERÓBKI MECHANICZNEJ WĘGLA
01-03-2013

 

 

Od szczegółowego omówienia wypadkowości w górnictwie rozpoczęło się spotkanie roboczej grupy ds. bezpieczeństwa pracy w górnictwie węgla kamiennego przy Wyższym Urzędzie Górniczym w dniu 27 lutego 2013 r.

 

Jednym z głównych punków obrad, było omówienie wyników przeprowadzonych w roku 2012 kontroli w zakładach przeróbki mechanicznej węgla, zarówno przez przedsiębiorców górniczych , jak i inspektorów urzędów górniczych.

 

Wnioski z tych kontroli, w dużej mierze potwierdziły zgłaszane przez nas i całą stronę społeczną zaniedbania tj. brak odpowiedniego zatrudnienia w ZPMW, brak odpowiedniego zaopatrzenia materiałowego, zdekapitalizowany park maszynowy, starzejąca się załoga, częsta dezinformacja i niewłaściwa współpraca pomiędzy dołem, a przeróbką w zakresie ruch zakładu, zgubna rutyna i brak właściwego zabezpieczenia urządzeń i ich wyłączania z widoczną przerwą na zasilaniu oraz właściwego zabezpieczenia przeciwpożarowego przy pracach spawalniczych.   

 

Bardzo wymowna, była prezentacja przedstawiona przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w Gliwicach – Romana Sus, dotycząca wypadku śmiertelnego jaki nastąpił w dniu 8 lutego br. w ZPMW KWK „Bobrek – Centrum” ruch Bobrek oraz zgonu naturalnego w ZPMW KWK „Sośnica - Makoszowy” ruch Makoszowy, który miał miejsce 10 lutego br. Oba zdarzenia zaistniały w zakładach należących do Kompanii Węglowej S.A., a ich cechą wspólną było to, że ofiarami, byli pracownicy powyższej 50 roku życia.  

 

Przedstawiona prezentacja, szczegółowo uwzględniała analizę strukturę wiekową zatrudnienia w obu zakładach, z której jednoznacznie wynika nasilające się zjawisko starzejącej się załogi ZPMW. Procentowy udział pracowników ZPMW powyżej 40 i 50 roku życiu, stanowi blisko 90%, a zaledwie 10-12 procent stanowią pracownicy poniżej 30 roku życia.

 

Związek Zawodowy „PRZERÓBKA”, kolejny raz zawnioskował na podstawie wyników przeprowadzonych kontroli w ZPMW o uznanie za konieczne, aby w poszczególnych spółkach węglowych wprowadzone zostały dla pracowników przeróbki dodatkowe urlopu tzw. zdrowotne. Wniosek nasz spotkał się z życzliwym poparciem pozostałych organizacji związkowych.

 

Równocześnie dzięki otrzymanej od naszej zakładowej organizacji w LW „Bogdanka” S.A. instrukcji nr 19/PJ/2008, dotyczącej zabezpieczania i odbezpieczania urządzeń w ZPMW, zawnioskowaliśmy aby w ramach „Dobrych praktyk…” wprowadzone zostały zasady stosowane w LW „Bogdanka” S.A. we wszystkich spółkach węglowych.

 

Podsumowując spotkanie można stwierdzić, że w wyniku prowadzonych kontroli następuje zwiększona wrażliwość na dbałość przedsiębiorstw górniczych w zakresie poprawy warunków pracy w ZPMW.

 


Fiaskiem zakończyły się pierwsze rozmowy w ramach roboczego zespołu ds. emerytur

19-02-2013

W dniu 18 lutego br. w sali Marmurowej Wojewódzkiego Urzędu Śląskiego, ledwo się rozpoczęły i od razu  zakończyły fiaskiem pierwsze rozmowy na temat emerytur.

Strona związkowa przedstawiła jednak swe konkretne żądania, które w dniu 19 lutego br. w formie pisemnej przesłała stronie rządowej.

Następną turę rozmów zaplanowano na dzień 1 marca br. i do tego czasu strona rządowa ma ustosunkować do wysuniętych żadań strony związkowej.

Kliknij i zobacz roboczy protokół z spotkania...



 
 

 

 



FZZ i "Solidarność" nie wsparły OPZZ w walce o prawa emerytalne obywateli

2013-02-07

 

 

W dniu 6 lutego na posiedzeniu sejmowej Komisji Polityki Społecznej i Rodziny rozpatrywany był obywatelski projekt ustawy o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, poparty podpisami kilkuset tysięcy obywateli. Głosami PO i PSL w proporcjach 17-11 projekt odrzucono.

Zupełnie niezrozumiałe i haniebne jest, że w dyskusji nad tak ważnym dla Polaków projektem obywatelskim obok OPZZ zabrakło przedstawicieli NSZZ "Solidarności" oraz Forum Związków Zawodowych.



 
 
 

APEL
 
 

Ogólnopolskiego Porozumienia Związków Zawodowych
 
 
do Posłanek i Posłów na Sejm RP
 
 
o sprawiedliwość dla długoletnich pracowników
 
 
 
Panie Posłanki, Panowie Posłowie!
 
 
 
6 lutego 2013 roku sejmowa Komisja Polityki Społecznej i Rodziny, głosami koalicji rządzącej – Platformy Obywatelskiej i Polskiego Stronnictwa Ludowego, zarekomendowała Sejmowi RP odrzucenie obywatelskiego projektu ustawy umożliwiającej przejście na emeryturę pracownikom o szczególnie długim okresie pracy – 35 lat dla kobiet i 40 lat dla mężczyzn, niezależnie od wieku.
 
W Polsce są ludzie, którzy przepracowali 35, 40 lat. Z ich zarobków finansowany jest Fundusz Ubezpieczeń Społecznych, który ma wypłacać im emerytury. Osoby te swoimi już odprowadzonymi składkami na FUS (ok. 20% wynagrodzenia) zapracowały na swoją godną starość.
 
Tak wynika z wyliczeń matematycznych, tak uważa Ogólnopolskie Porozumienie Związków Zawodowych, tak uważają setki tysięcy pracujących. Dlatego OPZZ powołał w 2010 roku Obywatelski Komitet Inicjatywy Ustawodawczej dla przeprowadzenia tych zmian. Celem naszej inicjatywy było również zachęcenie Polek i Polaków do długotrwałego opłacania składki na FUS.
 
OPZZ pod projektem tej ustawy zebrał wielokrotnie więcej podpisów niż jest to wymagane zgodnie z Konstytucją RP. Zrobiliśmy to z wiarą w zasady konstytucyjne obowiązujące w naszym kraju, z wiarą w sprawiedliwość społeczną w Polsce.
 
Nasza wiara w konstytucyjną zasadę sprawiedliwości społecznej, w Państwo Polskie załamała się 6 lutego w trakcie obrad sejmowej Komisji Polityki Społecznej i Rodziny. Okazało się, że bieżące interesy fiskalne rządzącej koalicji PO – PSL są ważniejsze niż prawa obywatelskie.
 
Długoletni pracownicy, ludzie którzy już dawno swoimi wpłacanymi do FUS składkami wypracowali sobie emerytury, będą musieli pracować dalej, a tak naprawdę zwiększą liczbę bezrobotnych.
 
Dziękujemy posłom Sojuszu Lewicy Demokratycznej oraz Prawa i Sprawiedliwości za to, że w głosowaniu przychylili się do inicjatywy obywatelskiej i poparli argumenty OPZZ, że ludziom, którzy wypracowali już swoje emerytury, Państwo Polskie powinno je zapewnić.
 
 
 
 
Panie Posłanki, Panowie Posłowie!
 
 
 
Ogólnopolskie Porozumienie Związków Zawodowych apeluje do Posłanek i Posłów na Sejm RP o odrzucenie wniosku Komisji Polityki Społecznej i Rodziny, apelujemy o rozpoczęcie prac nad obywatelskim projektem ustawy dającej godną starość długoletnim pracownikom.
 
Nie chodzi nam o szczegóły naszego projektu. Po zebraniu w 2010 roku podpisów już nie mogliśmy dostosować ich do ciągle zmieniającego się prawa. Jeśli Sejm RP rozpocznie prace nad projektem Panie Posłanki i Panowie Posłowie będą mogli wprowadzić właściwe zmiany.
 
 
Apelujemy do Wysokiej Izby o nieodrzucanie obywatelskiego projektu ustawy, ale o rozpoczęcie prac nad projektem, apelujemy o sprawiedliwość, apelujemy o godną starość dla długoletnich pracowników, by gdy zabraknie im sił do pracy lub po jej utracie nie żebrali w opiece społecznej w oczekiwaniu na wypracowaną emeryturę.
 
 
 
 
Ogólnopolskie Porozumienie
 
 
                                                         Związków Zawodowych
Warszawa 7 luty 2013 r.
 
 

OBYWATEL - POWRACA!

 
 
Obywatelski projekt ustawy emerytalnej "35/40" w komisji sejmowej

 

 

W środę, 6 lutego 2013 r., zbiera się sejmowa Komisja Polityki Społecznej i Rodziny, która rozpatrywać będzie obywatelski projekt ustawy o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu ubezpieczeń Społecznych.

 

Poniżej publikujemy treść listu skierowanego przez komitet inicjatywy obywatelskiej do klubów poselskich i parlamentarnych. List otrzymali:

 

1.        Rafał Grupiński – przewodniczący Klubu Parlamentarnego Platforma Obywatelska

 

2.        Mariusz Błaszczak – przewodniczący Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość

 

3.        Janusz Palikot – przewodniczący Klubu Poselskiego Ruch Palikota

 

4.        Jan Bury – przewodniczący Klubu Parlamentarnego Polskiego Stronnictwa Ludowego

 

5.        Leszek Miller – przewodniczący Klubu Poselskiego Sojusz Lewicy Demokratycznej

 

6.        Arkadiusz Mularczyk – przewodniczący Klubu Parlamentarnego Solidarna Polska

 

 

 

Szanowny Panie Przewodniczący

 

 

 

Uprzejmie informuję, że w dniu 6 lutego na posiedzeniu sejmowej Komisji Polityki Społecznej i Rodziny rozpatrywany będzie obywatelski projekt ustawy o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, poparty podpisami kilkuset tysięcy obywateli.

 

Projektowana ustawa ma na celu stworzenie pracownikom o bardzo długim stażu możliwości przejścia na emeryturę przed osiągnięciem ustawowego wieku emerytalnego. Proponowane rozwiązanie dotyczyć ma kobiet, które mają okres składkowy wynoszący co najmniej 35 lat oraz mężczyzn, mających okres składkowy co najmniej 40 lat.

 

Mimo upływu prawie trzech lat od powołania Komitetu, który rozpoczął zbieranie podpisów obywateli popierających opracowany projekt, rozwiązania w nim zawarte nie straciły na aktualności.

 

Wprost przeciwnie – stały się właśnie teraz, gdy podniesiono powszechny wiek emerytalny kobiet i mężczyzn do 67 lat, jak najbardziej niezbędne i oczekiwane. Szczególnie, że od złożenia projektu znacznie wzrósł wskaźnik bezrobocia, a liczba pozostających bez pracy stale rośnie i niestety będzie nadal rosnąć.

 

Komitet Obywatelski przedkładając projekt ustawy i proponując zawarte w nim rozwiązania miał na celu przede wszystkim zapewnienie godziwego życia, tym którzy utracili bez swojej winy pracę, mają długoletni staż pracy i z tego powodu pozostają w trudnej sytuacji materialnej a w wielu wypadkach żyją w ubóstwie początkowo niskich zasiłkach dla bezrobotnych a następnie na zasiłkach z pomocy społecznej przy wsparciu rodziny.

 

Uważamy, że proponowane rozwiązanie powinno być uznane jako jedna z niezbędnych zmian będąca konsekwencją źle funkcjonującego systemu emerytalnego oraz jego nieadekwatności do istniejącej rzeczywistości na rynku pracy.

 

Istotą projektu opracowywanego przez komitet obywatelski jest to, że po jego przedłożeniu obywatelom do poparcia poprzez złożenie podpisu nie można w nim dokonywać jakichkolwiek poprawek.

 

Przedstawiciele Komitetu z uwagą zapoznali się ze stanowiskami partnerów społecznych oraz instytucji, które nadesłały opinię do projektu.

 

 

 

Uważamy, że są one godne rozpatrzenia szczególnie w zakresie:

  •  

    zaliczania do stażu pracy okresów urlopów wychowawczych, zwolnień lekarskich czy nauki w szkole wyższej – ograniczenie stażu pracy tylko do okresów opłacania składki może spowodować, że z ustawy skorzystać mogłyby tylko nieliczne jednostki;

  •  

    doprecyzowania uprawnień do emerytury minimalnej;

  •  

    uprawnień do emerytury po rozwiązaniu stosunku pracy lub utraty pracy z winy zakładu pracy;

  •  

    ustalenia, czy proponowany staż pracy ma być różny czy jednakowy dla obu płci;

  •  

    rozważenia. czy proponowana emerytura ma przysługiwać tylko pracownikom, czy też osobom prowadzącym pozarolniczą działalność gospodarczą na własny rachunek;

 

Uważamy, że wszelkie uwagi do projektu powinny zostać rozpatrzone przez Komisję i w wyniku debaty powinien powstać projekt, który byłby zaakceptowany przez całą Izbę. Najlepszym rozwiązaniem byłoby powołanie podkomisji.

 

W imieniu Obywatelskiego Komitetu Inicjatywy Obywatelskiej zwracam się z uprzejma prośbą o udzielenie poparcia projektowi ustawy i wnioskowi o jego dalsze procedowanie w podkomisji sejmowej.

 

 

 

Za Komitet Obywatelski

 

Wiesława Taranowska

 

– wiceprzewodnicząca.

 

 

 

 

Warszawa, 5 lutego 2013 r.

 

 


2013-02-05

KLIKNIJ I ZOBACZ FILM
 


 
 
CENTRALE GÓRNICZE WSPÓLNIE MÓWIĄ - NIE OGRANICZENIOM UPRAWNIEŃ EMERYTALNYCH

W dniu 21 stycznia br. Górnicze Centrale Związkowe spotkały się w siedzibie "Solidarności" w Katowicach i wypracowały wspólną odpowiedź w sprawie przedstawienia wykazu stanowisk w przedsiębiorstwach górniczych, które powinny być uważane za pracę górniczą pod ziemią.

 

W piśmie przesłanym do Macieja Kaliskiego – Dyrektora Departamentu Górnictwa Ministerstwa Gospodarki, czytamy między innymi:  


 

 

„Centrale Związków Zawodowych działających w górnictwie węgla kamiennego, nie widzą konieczności ograniczania zakresu stanowisk uważanych za pracę górniczą pod ziemią. Jednakże zwracamy uwagę, że ustawą z dnia 27.07.2005 r. zlikwidowano okresy zaliczane do pracy górniczej i większość okresów równorzędnych z pracą górniczą, czego skutkiem jest znaczne zmniejszenie ilości osób, które mogą nabyć prawo do emerytury górniczej.
Swoje wcześniejsze uprawnienia utracili m.in. pracownicy zakładów przeróbki mechanicznej węgla, zakładowi społeczni inspektorzy pracy oraz pracownicy oddelegowani do pełnienia funkcji związkowych z wyboru, którzy wcześniej wykonywali pracę górniczą pod ziemią. Ponadto wydłużył się okres pracy dla pracowników honorowo oddających krew, przebywających na świadczeniach chorobowych i wypadkowych. W tym zakresie proponujemy wprowadzenie w ustawie z 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych zmian umożliwiających skorzystanie z uprawnień emerytalnych na zasadach obowiązujących przed 27.07.2005 r.”.

 

 

Kliknij i zobacz pełną treść pisma…


KOMUNIKAT W SPRAWIE ROZLICZENIA FUNDUSZU MOTYWACYJNEGO

Więcej w zakładce -
Kompania Węglowa S.A. 

BOGDNKA PIERWSZA ZACZYNA NOWY ROK OD POROZUMIENIA

Porozumienie zawarte zostało, już 9 stycznia 2013 r. i zakłada ono……

Więcej w zakładce LW Bogdanka -
lub tutaj...

PODZIĘKOWANIA

Otrzymaliśmy od Związku Pracodawców Górnictwa Węgla Kamiennego w Katowicach, podziękowania za złożone kwiaty, kondolencje oraz wzięcie udziału w ceremoni pogrzebowej Śp. Stanisława Jędrychowskiego.

Kliknij i zobacz podziękowania...

ZMARŁ - Dr inż. STANISŁAW JĘDRYCHOWSKI
 

 

W czwartek, 10 stycznia w Piekarach Śląskich, odbył się pogrzeb nieodżałowanego dr inż. Stanisława Jędrychowskiego,  w kapliczce św. Rafała przy Bazylice Najświętszej Maryi Panny.

 

Stanisław Jędrychowski zmarł w poniedziałek, 7 stycznia. 9 stycznia skończyłby 69 lat.

 

Urodził się 9 stycznia 1944 roku w Przecławiu. Pracę w górnictwie rozpoczął w 1962 r. w kopalni Walenty-Wawel, a następnie w kopalni Julian w Piekarach Śląskich.

 

W roku 1969 ukończył studia na wydziale górnictwa Politechniki Śląskiej, a później uzyskał tytuł doktora.

 

Służbowo przeniesiony w 1974 r. do pracy w Głównym Instytucie Górnictwa, a w 1975 r. do Centralnego Ośrodka Informatyzacji Górnictwa, gdzie pracował do roku 1987. Następnie objął stanowisko dyrektora zespołu we Wspólnocie Węgla Kamiennego a potem w Państwowej Agencji Restrukturyzacji Górnictwa Węgla Kamiennego, gdzie pełnił funkcje dyrektora biura restrukturyzacji.

 

Po powstaniu Kompanii Węglowej rozpoczął pracę jako dyrektor w biurze polityki płacowej.

 

Od 2003 roku pełnił funkcję dyrektora biura zarządu ZPGWK.

Pan Stanisław, był cenionym negocjatorem, który w trudnych sytuacjach "nie owijał nic w bawełnę", tylko przedstawiał jak się sprawy mają. Bardzo często używając zwrotu:
"Mówy tak ........."

Cześć Jego Pamieci!

 
REFERENDUM STRAJKOWE W GÓRNICTWIE

poniedziałek, 07 stycznia 2013 r.

Przygotowania do zaplanowanych na 10 stycznia referendów, w których śląscy i zagłębiowscy górnicy wypowiedzą się na temat przystąpienia do regionalnego strajku generalnego przeciwko polityce rządu, osiągnęły decydującą fazę. Do rąk pracowników przemysłu wydobywczego trafił przedreferendalny BUM, czyli:

Biuletyn Ulotny Międzyzwiązkowego Komitetu Protestacyjno-Strajkowego (BUM).

 


Sprzeciw wobec polityki rządu premiera Donalda Tuska w obliczu nawarstwiających się problemów regionu połączył pięć organizacji związkowych: NSZZ "Solidarność", Ogólnopolskie Porozumienie Związków Zawodowych, Forum Związków Zawodowych, Wolny Związek Zawodowy "Sierpień 80" i Związek Zawodowy "Kontra". 23 października ub. r. utworzyły one Międzyzwiązkowy Komitet Protestacyjno-Strajkowy, który domaga się:

1. Stworzenia osłonowego systemu regulacji finansowych oraz ulg podatkowych dla przedsiębiorstw utrzymujących zatrudnienie w okresie niezawinionego przestoju produkcyjnego (chodzi o to, aby przedsiębiorstwa nie zwalniały ludzi i nie likwidowały miejsc pracy w czasie kryzysu, tylko razem z rządem płaciły postojowe).

2. Wprowadzenia systemu rekompensat dla przedsiębiorstw objętych skutkami Pakietu Klimatycznego (chodzi o to, aby rząd wspierał przedsiębiorstwa, które wykańcza zbyt drogi prąd, bo inaczej te zakłady i miejsca pracy zostaną przeniesione za wschodnią granicę).

3. Ograniczenia stosowania umów śmieciowych (chodzi o to, aby ludzie mieli stałą i stabilną pracę, aby mogli odkładać na emerytury).

4. Likwidacji centralnie zarządzanego Narodowego Funduszu Zdrowia (chodzi o to, aby nasze składki trafiały na leczenie pacjentów w naszym regionie, a nie były przejadane przez urzędników w Warszawie).

5. Utrzymania rozwiązań emerytalnych, przysługujących pracownikom zatrudnionym w warunkach szczególnych i szczególnym charakterze (chodzi o utrzymanie emerytur pomostowych na wcześniejszych, sprawiedliwych zasadach, aby ludzie przed emeryturą nie trafiali na bruk bez środków do życia).

 

Decyzję o przystąpieniu do strajku podejmują sami pracownicy. W związku z tym, że polskie prawo nie przewiduje możliwości organizacji strajku przeciwko polityce rządu, formalnie referenda dotyczą udziału w strajku solidarnościowym z pracownikami sądownictwa, będącymi w sporze zbiorowym, a nie mogącymi podjąć czynnej akcji protestacyjnej.

Pozytywna odpowiedź większości głosujących na pytanie dotyczące udziału w strajku (przy ponad 50-procentowej frekwencji) pozwoli na przeprowadzenie legalnej akcji przypominającej strajk generalny, trwającej jednak nie dłużej niż 4 godziny.

 

Pod koniec listopada za udziałem w strajku opowiedzieli się pracownicy Koksowni "Przyjaźń" Sp. z o.o., pierwszego zakładu, którego struktury związkowe NSZZ "Solidarność" należą do Sekcji Krajowej Górnictwa Węgla Kamiennego. Kratkę z odpowiedzią "tak" zakreśliło niemal 96 procent głosujących. Frekwencja wyniosła 61 procent.



 
NASZE UWAGI DO PROJEKTU

 

W dniu 13 grudnia 2012 r. przesłaliśmy nasze uwagi do projektu rozporządzenia Ministra Gospodarki w sprawie prowadzenia ruchu podziemnych zakładów górniczych z dnia 02.11.2012 r.

Generalnie sprowadzają się one do tego, że w projekcie użyto szereg określeń, które należy doprecyzować, a inne ustalić w całości rozporządzenia w sposób jednolity w tym, między innymi, co należy rozumieć pod pojęciem – obiektów związanych przygotowaniem kopaliny do sprzedaży?

Jak wiadomo, pod tym pojęciem mieszczą się zakłady przeróbki mechanicznej węgla, które swego czasu, były i są do nadal definiowane, jako wszystkie obiekty i urządzenia począwszy od skipu lub wywrotu na nadszybiu do punktu załadowczego transportu kołowego lub kolejowego.  

 

 


Pierwsze słowa Piechocińskiego o górnictwie


 

Już jako wicepremier i minister gospodarki Janusz Piechociński w niedzielę, 9 grudnia br., oddał hołd górnikom poległym w stanie wojennym w kopalni Wujek w Katowicach i pierwszy raz od objęcia nowych funkcji wypowiedział się na temat górnictwa stwierdzając, że:

 

- Mam świadomość, że węgiel jest wielką szansą polskiej energetyki i tego regionu. Trzeba znaleźć racjonalne mechanizmy godzenia tego, co nazywa się pakietem klimatycznym, który podlega istotnej modyfikacji, a potrzebą wytwarzania energii w oparciu o rodzime surowce. Z wielkim zainteresowaniem przyglądam się energetyce gazowej. W sposób szczególny cenią sobie doświadczenia regionu w zagospodarowaniu terenów pokopalnianych i pohutniczych. Z satysfakcja stwierdzam, że w ostatnich kilku latach Śląsk, jako najlepiej posadowiony region transportowy w Polsce, wykorzystał swoje położenie do stworzenia centrum logistycznego. Twierdzę, że dzisiaj aktywna polityka gospodarcza naszego państwa powinna być bardzo silnie skoordynowana, gdyż w mniejszym stopniu dziś powinno się działać branżowo, za to w większym ponad określone sektory.

 

Na pytanie, czy planuje zmiany w składzie ich zarządów, wiceminister odpowiedział:

 

- Ja rozumiem, że personalia są dla niektórych najważniejsze, ale chcę uspokoić wszystkich ludzi dobrych kompetencji, dobrej, uczciwej i rzetelnej pracy. Dzisiaj najważniejsze jest to, żeby z każdego z nas "wydusić" najwięcej pracy nie tylko dla Śląska, ale i dla całej Polski. Wykorzystać w zarządzającym to, co w nim jest najlepsze. Te decyzje kadrowe, o których niektórzy plotkują, zostawmy na boku. Mamy naprawdę co robić. Umiejętności tych menedżerów, którzy mają wielkie doświadczenie, zamierzam wykorzystać i ich potencjału nie utracić.

Wicepremier zapowiedział, że szczegółowo na tematy związane z górnictwem wypowie się 13 grudnia br., w Katowicach.

Jednakże 13 grudnia minął, a Piechociński wciąż milczy, zarówno w stosunku do ewntualnych zmiań dotyczących obowiązującej strategii funkcjonowania górnictwa, jaki i składów osobowych zarządów i rad nadzorczych poszczególnych spółek węglowych. 



AKTUALNOŚCI O NAS EMERYTURY FORUM POKRZYWDZONYCH LINKI REJESTRACJA POCZTA - LOGOWANIE KONTAKT